ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ
latest
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΤΑΞΙΝΟΜΗΤΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΤΑΞΙΝΟΜΗΤΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δικαστική απόφαση: Τι ισχύει σε περίπτωση ατυχήματος από νέο οδηγό










Επασφάλιστρο για κάλυψη ζημιών από Οδηγό κάτω των 23 ετών
Παρεμπίπτουσα Αγωγή Ασφαλιστή – Απορριπτέα (1)
Παρεμπίπτουσα αγωγή ασφαλιστικής εταιρίας κατά του οδηγού και του ιδιοκτήτη του ζημιογόνου οχήματος λόγω εξαίρεσης εν μέρει σε ποσοστό 30% επί της αποζημιώσεως, που τυγχάνει επιδικαστέα στον κυρίως ενάγοντα, λόγω οδήγησης από οδηγό κάτω των 23 ετών, άνευ καταβολής επασφάλιστρου. Απορρίπτεται η παρεμπίπτουσα αγωγή καθότι το ατύχημα έλαβε χώρα σε χρόνο μεταγενέστερο από την 14η Μαϊου 2007, όπου καταργήθηκαν με τον Ν.3557/2007 οι εξαιρέσεις που διαλαμβάνονταν στο άρθρο 25 αριθμ.6 της Κ4/585/1978 ΑΥΕ, διατηρώντας την ισχύ τους μόνο για τις αποζημιώσεις που γεννήθηκαν από ατυχήματα που επεσυνέβησαν προ της έναρξης ισχύος του ανωτέρω νόμου.

Σύγκρουση Ομορρόπως Κινουμένων ΙΧΕ και ποδηλάτου

Αποκλειστική υπαιτιότητα του οδηγού ΙΧΕ οχήματος, ο οποίος οδηγώντας με αυξημένη για τις συνθήκες της οδού ταχύτητα, προσέκρουσε επί προπορευομένου ποδηλάτου, ο οποίος οδηγούσε το όχημά του κανονικά στο δεξιό άκρο του οδοστρώματος στο ρεύμα πορείας της οδού (παράβ. άρθρ. 12 και 19 του ΚΟΚ).. Αποτέλεσμα της σύγκρουσης ήταν ο θανάσιμος τραυματισμός του ποδηλάτη ο οποίος επήλθε λόγω βαρέων κρανιοεγκεφαλικών κακώσεων.

Κράνος Ποδηλάτη – Έλλειψη (2)

Κρίθηκε συνυπαίτιος κατά 30% του τραυματισμού του ο οδηγός του ποδηλάτου, λόγω έλλειψης κράνους, παρότι δεν υφίσταται για τους ποδηλάτες η νομική υποχρέωση χρησιμοποιήσεως κράνους (άρθρο 12 παρ. 6 του ΚΟΚ), η σύνεση όμως του μέσου ποδηλάτη, που κινείται σε λεωφόρο επιβάλλει τη χρησιμοποίηση ειδικού ποδηλατικού κράνους προς προστασία.
(ΣΣ βλ. contra νομολογία κατωτέρω υπ΄αριθμ.2 Σχόλια – Παρατηρήσεις).

Ψυχική Οδύνη

Επιδικάσθηκαν 60.000 ευρώ στο τέκνο του θανόντος 56χρονου, (αντί των πρωτοδίκως 70.000 ευρώ επιδικασθέντων).

Δικονομικά Ζητήματα
Προθεσμία Έφεσης
Αντίθετες εφέσεις - η εκπρόθεσμη έφεση ισχύει και ως αντέφεση - Προϋποθέσεις

Η κατά το άρθρο 518 παραγρ. 1 του ΚΠολΔ προθεσμία της έφεσης, (αν ο εκκαλών διαμένει στην Ελλάδα τριάντα ημέρες και αν διαμένει στο εξωτερικό ή είναι άγνωστης διαμονής εξήντα ημέρες), αρχίζει από την επομένη της επιδόσεως της αποφάσεως που περατώνει τη δίκη στον διάδικο ή στο νόμιμο αντιπρόσωπο ή στον αντίκλητο αυτού. Η ημέρα αυτή αποτελεί την αφετηρία της προθεσμίας της έφεσης, ανεξαρτήτως αν είναι εξαιρετέα ή Σάββατο. Αν ασκηθούν αμοιβαίως εφέσεις και από τους δυο αντιδίκους στον πρώτο βαθμό και η μία από αυτές είναι εκπρόθεσμη, η τελευταία μπορεί να ισχύσει ως αντέφεση, αρκεί να πληροί τους κατά νόμο όρους ασκήσεως της αντεφέσεως ήτοι : α) να αναφέρεται στα κεφάλαια της απόφασης που έχουν προσβληθεί με την έφεση του αντιδίκου ή σε κεφάλαια που συνέχονται αναγκαστικὡς με αυτά και β) να έχει κοινοποιηθεί στον εκκαλούντα τριάντα ημέρες πριν από τη συζήτηση της έφεσης του.

Σχόλια-Παρατηρήσεις

1. Επασφάλιστρο για κάλυψη ζημιών από οδηγό ηλικίας μικρότερης των 23 ετών ή αν έχει αποκτήσει την άδεια ικανότητας σε διάστημα μικρότερο των 12 μηνών.

Σύμφωνα με το άρθρ. 8 παρ.7 των γενικών όρων της ασφαλιστικής σύμβασης δεν καλύπτονται και αποκλείονται από την ασφάλιση ζημίες που προξενήθηκαν, όταν ο οδηγός έχει πάρει την άδεια οδήγησης πριν από διάστημα μικρότερο των 12 μηνών ή δεν έχει συμπληρώσει την ηλικία των 23 ετών, εκτός αν ο ασφαλιζόμενος ή ο οδηγός που προκάλεσε το ατύχημα, μαζί με τη δήλωση ατυχήματος καταθέσει επασφάλιστρο 220 ευρώ πλέον των νομίμων επιβαρύνσεων, τελών και φόρων και εκδοθεί σχετική πρόσθετη πράξη από την ασφαλιστική εταιρία. Αποδείχθηκε όμως ότι, δεν είχαν ενημερωθεί από την αντιπρόσωπο ασφαλιστική σύμβουλο, για τον ανωτέρω σχετικό όρο, ούτε η ιδιοκτήτρια του οχήματος (ενήλικη μητέρα του οδηγού), ούτε ο γιος της (οδηγός) και συνεπώς αγνοούσαν την υποχρέωση καταβολής επασφαλίστρου, (γεγονός που αγνοούσε και η ιδία η ασφαλιστική σύμβουλος, όπως κατέθεσε ενώπιον του δικαστηρίου). Ενόψει του χαμηλού ύψους του επασφαλίστρου (220 ευρώ), αλλά και της δυνατότητας που παρέχεται με την ασφαλιστική σύμβαση να καταβληθεί αυτό και μετά την επέλευση του ατυχήματος, με την κατωτέρω δημοσιευόμενη απόφαση κρίθηκε ότι η άσκηση του δικαιώματος της παρεμπιπτόντως ενάγουσας ασφαλιστικής εταιρίας περί αποκλεισμού της ευθύνης της για το λόγο ότι, ο οδηγός ήταν μικρότερος των 23 ετών, υπερβαίνει προφανώς τα όρια που επιβάλλουν η καλή πίστη, τα χρηστά ήθη, ο κοινωνικός και οικονομικός σκοπός του δικαιώματος και επομένως ασκείται καταχρηστικά σύμφωνα με το άρθρο 281 Α.Κ. Εφ.Αθ.148/2011, ΕΣυγκΔ 2012/173.

2. Κράνος Ποδηλάτη - Έλλειψη

Απορριπτέα η σχετική ένσταση συνυπαιτιότητας, αφενός μεν διότι τέτοια υποχρέωση δεν προβλέπεται για τους οδηγούς ποδηλάτων από τον Κ.Ο.Κ., αφετέρου διότι η έλλειψη κράνους δεν τελεί σε αιτιώδη συνάφεια με τον θάνατό της ποδηλάτισσας αφού αυτός, λόγω της συμπιέσεως του κρανίου της από το βαρύ φορτηγό, δεν θα είχε αποφευχθεί ακόμη και αν φορούσε κράνος. Εφ.Αθ.8410/2007, ΕΣυγκΔ 2008/517.

Όσον αφορά όμως τον ισχυρισμό ότι ο θανών συντέλεσε στο θανάσιμο τραυματισμό του, διότι δεν φορούσε προστατευτικό κράνος, κρίνεται απορριπτέος ως μη νόμιμος, καθώς οι οδηγοί και επιβάτες ποδηλάτων δεν είχαν υποχρέωση να φορούν κράνος κατά τον ισχύοντα κατά το χρόνο του ατυχήματος κώδικα οδικής κυκλοφορίας. Μον.Πρ.Αθ.928/2009, ΕΣγυκΔ 2009/533.

ΣΟΚ στο ελληνικό ποδόσφαιρο: Πέθανε πασίγνωστος τερματοφύλακας!




Την τελευταία του πνοή σε ηλικία 32 ετών άφησε ο πρώην τερματοφύλακας του Αστέρα Τρίπολης, Μάρτον Φούλοπ!
Ο Ούγγρος τερματοφύλακας έδινε σκληρή μάχη με τον καρκίνο και μάλιστα είχε διαγνωστεί πως αντιμετώπιζε το πρόβλημα τον Ιούνιο του 2013, όταν είχε ολοκληρώσει την θητεία του στους Αρκάδες και είχε υποβληθεί σε επέμβαση για την αφαίρεση όγκου στο χέρι.
Όμως, η μάχη που έδινε τα τελευταία χρόνια ήταν μεγάλη και την Πέμπτη (12/11) άφησε την τελευταία του πνοή σε ηλικία 32 ετών, βυθίζοντας στο πένθος τον χώρο του ποδοσφαίρου και του αθλητισμού στην χώρα του!

21 πράγματα που συμβαίνουν μόνο σε Ελληνες



Οι Ελληνες στερούνται πολλά, αλλά ένα πράγμα δεν αποχωρίζονται. Το χιούμορ, το οποίο επιστρατεύουν ακόμη και για τους εαυτούς τους.Αυτά είναι τα 21 κλασικά κουσούρια που ο Ελληνας παραδέχεται ότι έχει:
1. Δεν τρως ποτέ βραδινό πριν τις 10 µ.µ.
2. Πρέπει τουλάχιστον πέντε φορές το χρόνο να τραβηχτείς στον σταθµό των ΚΤΕΛ για να παραλάßεις λάδι, µέλι, φέτα, ρίγανη, τσάι βουνού, ελιές και λεµόνια.
3. Στη γειτονιά σου υπάρχει τουλάχιστον µια οδός που λέγεται Ελευθερίου Βενιζέλου.
4. Όποτε ταξιδεύεις στο εξωτερικό απορείς πώς ο κόσµος ζει χωρίς περίπτερα.
5. Αγαπηµένη σου ασχολία όταν ταξιδεύεις στο εξωτερικό, για να ξεφύγεις λίγο από την Ελλάδα, είναι να ψάχνεις για άλλους Έλληνες.
6. Χειροκροτάς τον πιλότο όταν προσγειωθείς.
7. Δεν σου κάνει εντύπωση ένας ή μία 30 χρονών να ζει µε τους γονείς του/της ή να είναι 25 και να µην έχει βγάλει ούτε µεροκάµατο.
8. Ποτέ δεν σου φτάνουν τα χρήµατα για τα βασικά είδη ανάγκης, αλλά πάντα σου περισσεύουν για τα είδη πολυτελείας.
9. Μισείς τους δηµοσίους υπαλλήλους, αλλά όνειρο ζωής είναι να γίνεις ένας από αυτούς.
10. Αναρωτιέσαι γιατί ο φραπές δεν έχει διεθνή επιτυχία.
11. Κυριακή πρωί κοινωνάς στην εκκλησία και το απόγευµα βρίζεις τον Χριστό και την Παναγία στο γήπεδο.
12. Νηστεύεις, αλλά κάθε φορά µε διαφορετικούς όρους.
13. Καυχιέσαι που ήσουν Λοκατζής στο Μεγάλο Πεύκο χλευάζοντας τους πεζικάριους, αλλά βάζεις «βύσµα» για να πάει ο γιος σου σε κέντρο στην Κόρινθο και ειδικότητα διαβιβαστής στο Χαϊδάρι.
14. Πας γυµναστήριο και καπνίζεις και ένα πακέτο τσιγάρα την ηµέρα.
15. Καυχιέσαι για τις κατακτήσεις του γιου σου, αλλά περηφανεύεσαι ότι η κόρη σου είναι παρθένα.
16. Προειδοποιείς µε τα φώτα για µπλόκο.
17. Όταν σταµατάς στο φανάρι, έχεις το χέρι στην κόρνα.
18. Διπλοπαρκάρεις για τσιγάρα κλείνοντας τον δρόµο και απολογείσαι σ’ αυτούς που κορνάρουν, αλλά στο παρακάτω στενό πλακώνεις τον οδηγό που έκανε ακριβώς το ίδιο.
19. Έχεις αυτοκίνητο που κοστίζει πάνω από 60.000 ευρώ και αρνείσαι να το δώσεις στον παρκαδόρο γιατί θεωρείς κλοπή τα 5 ευρώ που σου ζητάει.
20. Υπάρχει µεγάλη πιθανότητα να πέσεις σε µποτιλιάρισµα στις 6 π.µ. της Κυριακής.
21. Πάντα αναρωτιόσουν σε τι χρησιµεύει η διάβαση των πεζών.

Πως οι Γερμανοί «άρπαξαν» μαγαζιά των Ρωμιών στην Μικρασία και την Πόλη το 1914







Το 1914 ξεκίνησε ο πρώτος διωγμός των Ρωμιών στα παράλια της Μικρασίας, με τη σφαγή της Φώκαιας. Μία σύντομη περιγραφή των γεγονότων. «Όλη τη μέρα του ...
Σαββάτου 13 Ιουνίου, μέχρι τις επτά περίπου το βράδυ, εκτυλίσσονται ταυτόχρονα οι σκηνές των δυο μεγάλων πράξεων του δράματος: η οικτρή έξοδος και η αναίσχυντη λεηλασία. Τρεις χιλιάδες οκτακόσιοι Έλληνες Οθωμανοί έφυγαν για τη Θεσσαλονίκη με το πρώτο πλοίο και δυο χιλιάδες περίπου με το δεύτερο για τον Πειραιά. Τηλεγράφησα ήδη από το πρωί στη Σμύρνη για να μας στείλουν κι άλλα πλοία. Υπάρχουν επτά χιλιάδες Έλληνες στην Παλαιά Φώκαια (7.077, σύμφωνα με την επίσημη τουρκική στατιστική του 1913). Πρόσφυγες από τα γύρω χωριά ενώθηκαν μαζί τους. Τα δυο πρώτα πλοία δεν μπορούσαν να τους χωρέσουν. Δυο ρυμουλκά που έστειλε αμέσως ένας γενναιόδωρος Γάλλος της Σμύρνης, ο κ. Γκυφραί, φτάνουν υπό τη σημαία μας το απόγευμα και ξαναφεύγουν φορτωμένα για τη Μυτιλήνη.»


Ο φόβος εξαπλώνεται στα παράλια της Ιωνίας. 300.000 εκδιωγμένοι, βρίσκουν καταφύγιο αρχικά στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου. Στο εσωτερικό οι Χριστιανοί πιέζονται δεινώς, εξισλαμίζονται, κορίτσια μεταφέρονται με τη βία στα χαρέμια και νεαρά αγόρια πωλούνται για λίγα μετζήτια στην αγορά του Ικονίου, εκεί που γίνεται πραγματικό σκλαβοπάζαρο!


Ολοκληρώνεται έτσι το πρώτο στάδιο της ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ των παραλίων και ο εμπνευστής του “λευκού θανάτου” Λίμαν Φον Σάντερς θέλησε να πάει να δει με τα μάτια του τα αποτελέσματα. Μετά το ταξίδι του αρχικά στη Σμύρνη και μετά στις παραλιακές πόλεις της Μικράς Ασίας ο Λίμαν Φον Σάντερς, διαπίστωσε ότι είχαν παραμείνει στις εστίες τους αρκετές χιλιάδες Έλληνες διασκορπισμένοι και αγανακτισμένος λέει “ο πληθυσμός αυτός σε ενδεχόμενη εκστρατεία της Ελλάδος, μπορεί μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα να οπλιστεί και να χρησιμοποιηθεί σα στρατός μάχης, συνεπώς επιβάλλεται να συμπληρωθεί το έργο του διωγμού”.


Ο φόβος έχει κυριεύσει τους γηγενείς χριστιανικούς πληθυσμούς και τότε οι Γερμανοί βάζουν σε εφαρμογή το σχέδιο της αρπαγής των περιουσιών τους. Έτσι τα μικρά και μεγάλα καταστήματα στη Κωνσταντινούπολη και την Σμύρνη, περιέρχονται στην κατοχή τους. Η “Ντόιτς-Μπαγκ” , ανοίγει τα χρηματοκιβώτιά της και παρέχει όλα τα μέσα στους Γερμανούς που καταφθάνουν με τα πλοία κατά χιλιάδες στα παράλια, με σκοπό τη μόνιμη εγκατάσταση και να αγοράσουν τα εμπορικά καταστήματα των Ρωμιών. Η ευκαιρία για τους Ρωμιούς φαντάζει μοναδική, αφού ο καθένας σκέπτεται ότι αν πουλήσει το κατάστημά του, θα μπορέσει να διαφύγει από τον κίνδυνο που αυξάνεται μέρα με τη μέρα. Όσοι δεν είναι διατιθειμένοι να τα πουλήσουν, καταφεύγουν σε Γερμανούς εμπόρους ή σε άνεργους, ακόμα και σε ύποπτες γυναίκες και προτείνουν συνεταιρισμό με μόνο κεφάλαιο από μέρους τους τη χρήση του ονόματός. Έτσι οι Γερμανοί γίνονται κάτοχοι, εκατοντάδων καταστημάτων. Στο Πέρα, στον Γαλατά, στον φραγκομαχαλά της Σμύρνης εκεί που ο επισκέπτης έβλεπε στο παρελθόν στις επιγραφές των καταστημάτων τα ονόματα, Ιωαννίδης, Παπαδόπουλος, Αλεξανδρόπουλος κλπ, τώρα διαβάζει Κάρολος Φρανκλάιν, Ερρίκος Φριτς, Γουλιέλμος Χολβενστάιν κλπ.

Οι νεότουρκοι μας έσφαξαν, λήστεψαν τις περιουσίες και τα σπίτια στα χωριά και τις μικροκωμοπόλεις και οι Γερμανοί την ίδια εποχή άρπαξαν τα καταστήματα στις πόλεις με τον πλέον φανερό τρόπο, χρησιμοποιώντας τον ΦΟΒΟ…

Θα αναρωτηθεί κάποιος, μα πως κατάφεραν όλα αυτά οι Γερμανοί; Είναι πολύ απλό»Μπούκωσαν» με χρυσό τους τούρκους ηγήτορες, όπως έχει αποδειχτεί ιστορικά. Μίζες τότε, μίζες έως και σήμερα, αρκεί να γίνει πράξη το «Deutschland uber alles» με πληροφορίες από το βιβλίο του Μιχαήλ Ροδά » Πως η Γερμανία κατέστρεψε τον Ελληνισμό της Τουρκίας».

Παγκόσμια Ημέρα των Στρουμφ

Η Παγκόσμια Ημέρα των Στρουμφ (Global Smurfs Day) γιορτάζεται με σειρά εκδηλώσεων σε όλο τον κόσμο, κάθε χρόνο στις 25 Ιουνίου, ημερομηνία γέννησης του δημιουργού τους, του βέλγγου κομίστα Peyo (25 Ιουνίου 1928 - 24 Δεκεμβρίου 1992).Τα Στρουμφάκια (αγγλικά: The Smurfs, γαλλικά: Les Schtroumpfs) είναι μία φανταστική κοινότητα από μικρά γαλάζια πλάσματα, που δημιούργησε ο Peyo το 1958 και γνώρισαν παγκόσμια επιτυχία τη δεκαετία του '80 μέσα από την ομώνυμη τηλεοπτική σειρά.

Σαν σήμερα το 1831 ο Καποδιστριας τυπώνει στο Ναύπλιο τα πρώτα χαρτονομίσματα

Η λέξη δραχμή προέρχεται από το ρήμα δράττομαι. Στους αρχαίους ελληνικούς χρόνους ήταν μονάδα βάρους που αντιστοιχούσε σε μια χούφτα (όσα μπορούσε να αρπάξει ένα χέρι) οβολών από χαλκό ή σίδηρο. Στις αρχές του 7ου αιώνα ο Φείδων έκοψε στην Αίγινα νόμισμα ίσο προς έξι οβολούς (με όσους δηλαδή γέμιζε ένα χέρι) που ονομάστηκε δραχμή.
Από τότε καθιερώθηκε η δραχμή, την οποία υιοθέτησαν και άλλες πόλεις της αρχαίας Ελλάδας και ο Μέγας Αλέξανδρος την κατέστησε πανίσχυρο νόμισμα της αχανούς αυτοκρατορίας του. Η δραχμή κατά τη διάρκεια του νεοελληνικού βίου της γνώρισε δόξες και τιμές και περιεβλήθη με χρυσό, άργυρο και χαλκό, αλλά γνώρισε και υποτιμήσεις και πολιτικές διαμάχες και εξευτελισμούς ως χαρτονόμισμα.
Eίναι πολύ δύσκολη η συμπύκνωση της ιστορίας των ελληνικών χαρτονομισμάτων – και της ιστορίας του ελληνικού νομίσματος γενικότερα – μέσα σε λίγες σελίδες. Μέσα απ’ αυτά προβάλλει η πολυκύμαντη οικονομική αλλά και κοινωνικοπολιτική ιστορία της χώρας μας, μιας μικρής και φτωχής χώρας που η Ανεξαρτησία την βρήκε με δημόσιο εξωτερικό χρέος 2.800.000 αγγλικών λιρών – το Δάνειο της ανεξαρτησίας (1825) όπως αποκλήθηκε - από το οποίο εισέπραξε καθαρά μόνον τα μισά!
Για να ενισχυθεί ο εθνικός αγώνας, η επαναστατική κυβέρνηση διά του «Εκτελεστικού» έδωσε οιονεί χαρτονομίσματα το 1822 (κατά αντιγραφή των γαλλικών «ασσινιάτων» σε αξίες 100, 250, 500, 750 και 1.000 γροσίων που είχαν όμως μικρή ανταπόκριση.
Η επανάσταση του 1821 βρήκε την Ελλάδα σε μια πολυώνυμη νομισματική αθλιότητα.
Πλήθος ποικιλώνυμων νομισμάτων παρηλαύνανε στις συναλλαγές, που προέρχονταν από διάφορα κράτη. Με τη δημιουργία του νεοσύστατου ελληνικού κράτους η ανάγκη για τη δημιουργία εθνικού νομίσματος, το οποίο θα συμβόλιζε, μεταξύ των άλλων την ανεξαρτησία του ελληνικού έθνους αποτέλεσε προτεραιότητα για τη πολιτική ηγεσία των Ελλήνων.
O πρώτος κυβερνήτης της Eλλάδος, Iωάννης Kαποδίστριας, αφού «έκοψε» στην Aίγινα την πρώτη ελληνική νομισματική μονάδα τον «Φοίνικα» το 1928, σύμφωνα με τις προσδοκίες του Έθνους και τις επιταγές των επαναστατικών εθνοσυνελεύσεων, ίδρυσε την Eθνική Xρηματιστική Tράπεζα απευθυνόμενος στον πατριωτισμό των Eλλήνων για ενίσχυση του κενού δημόσιου ταμείου.
Παράλληλα το 1831 φρόντισε να εκδώσει «χαρτονομίσματα» για περιορισμένη χρήση. H αρχική πρόταση προέβλεπε συνολική αξία 3.000.000 Φοινίκων αλλά η εθνική συνέλευση του Nαυπλίου περιόρισε την αξία αρχικά σε 1.000.000 και τελικά σε 500.000 Φοίνικες.




Από τα πρώτα μέτρα που πήρε ο βασιλιάς Όθωνας ήταν η κατάργηση του "Φοίνικα" (του νομίσματος που είχε κυκλοφορήσει ο Καποδίστριας) και η εισαγωγή της "Δραχμής" ως νομίσματος της Ελλάδας με Βασιλικό Διάταγμα της 8ης Φεβρουαρίου 1833. Η δραχμή παρέμεινε για 170 χρόνια το ελληνικό νόμισμα ως την 1η Ιανουαρίου 2002 οπότε κυκλοφόρησε το ευρώ.

Τα ζυμαρικά όπως τα ξέρουμε σήμερα ξεκίνησαν το 1824 από το Ναύπλιο

Η ιστορία των Ελληνικών Ζυμαρικών ξεκινά από το πρώτο μισό του 19ου αιώνα στην πρώτη πρωτεύουσα του νεοσύστατου ελληνικού κράτους, το Ναύπλιο.
Εδώ λειτούργησε το 1824 η πρώτη «Φάμπρικα Μακαρονιών» όπως χαρακτηριστικά την αποκαλούσαν οι Ναυπλιώτες.

Μέχρι τότε τα μόνα ζυμαρικά που γνώριζαν οι Ελληνες ήταν αυτά που έφτιαχναν στα σπίτια τους δηλ. οι παραδοσιακές χυλοπίτες και ο τραχανάς.

Σύντομα δημιουργήθηκαν και άλλες μικρές βιομηχανίες ζυμαρικών κυρίως από ιδιοκτήτες αλευρόμυλων.
1890: Βεζούβιος και STAR

Το 1875 στην Τεγέα της Αρκαδίας ο Β. Χαραλαμπόπουλος δημιούργησε μια οικοτεχνία που παρήγαγε μακαρόνια. Λίγα χρόνια αργότερα, το 1890, η οικοτεχνία μεταφέρθηκε στο Ναύπλιο και μετατράπηκε σε βιοτεχνία από τους Χαρ. Χαραλαμπόπουλο και Θ. Χαραλαμπόπουλο.

Τότε στο Ναύπλιο λανσάρεται και η πρώτη μάρκα ζυμαρικών με την επωνυμία «Βεζούβιος» ­ ίσως να είναι και τα πρώτα επώνυμα ζυμαρικά στην ιστορία του κλάδου ­ και η επιχείρηση ονομάζεται «Χαραλαμπόπουλος Μακαρόνια». Και η οικοτεχνία αλλά και η μετέπειτα βιοτεχνία ήταν ιπποκίνητες, δηλαδή το συμπιεστήριο το έθεταν σε κίνηση με γαϊδουράκι ή άλογο.

Μετά από περίπου 20 χρόνια, το 1909, ο Θ. Χαραλαμπόπουλος φεύγει από το Ναύπλιο και αναζητεί την τύχη του στον Πειραιά, που λόγω του λιμανιού είχε αρχίσει να γνωρίζει βιομηχανική αίγλη. Η νέα βιοτεχνική μακαρονοποιία, που δημιουργήθηκε στην κεντρική αγορά του Πειραιά, στην οδό Μπουμπουλίνας, είναι πλέον δική του. Μέσα στα επόμενα χρόνια το προστατευτικό νομικό πλαίσιο που έχει θεσπισθεί, όπως επισημαίνει ο Αγγ. Αγγελόπουλος στη μελέτη του «Αι Ανώνυμαι Εταιρείαι εν Ελλάδι» (1928), είχε ως αποτέλεσμα η ελληνική βιομηχανία να «εμφανίζει μίαν υπερτροφικήν ανάπτυξιν».

* «Οι δουλειές πάνε καλά»
Πράγματι η βιοτεχνία παραμένει υποτυπώδης και η ιπποκίνηση αντικαθίσταται από το γκάζι αλλά «οι δουλειές πηγαίνουν καλά», αν και η ξήρανση των ζυμαρικών είναι φυσική γινόταν με τον αέρα και εξαρτιόταν από τις καιρικές συνθήκες! Ετσι λίγο αργότερα ο Θ. Χαραλαμπόπουλος θα αναζητήσει νέο εργοστάσιο σαφώς μεγαλύτερο της βιοτεχνίας της οδού Μπουμπουλίνας.

Στην ιστορία της επιχείρησης η επόμενη τομή χρονικά συμπίπτει με το κρίσιμο 1922. Τη χρονιά που συντελείται η μεγαλύτερη καταστροφή του Ελληνισμού στον αιώνα μας η μικρή βιοτεχνία «ανδρώνεται» και αποκτά πλέον διαστάσεις βιομηχανίας. Στη λειτουργία του εργοστασίου ­ το οποίο παραμένει στον Πειραιά, αλλά μεταφέρεται στην οδό Αριστείδου ­ ενσωματώνεται νέος, σύγχρονος για την εποχή του, μηχανολογικός εξοπλισμός, γεγονός που επιτρέπει στον χρόνο της ξήρανσης των μακαρονιών να μειωθεί από 10 σε πέντε ημέρες. Επίσης ο όγκος παραγωγής, που ήταν μόλις 200 οκάδες στη μία βάρδια το 1909, έγινε αργότερα 800 οκάδες και το 1922 εκτοξεύθηκε στις 2.500 οκάδες.

Μετά τον Αύγουστο του 1922, όταν περίπου δύο εκατομμύρια ξεριζωμένοι πρόσφυγες κατακλύζουν τον ελλαδικό χώρο, τα δεδομένα στην ελληνική αγορά και στην οικονομία γενικότερα ανατρέπονται. Φθηνά εργατικά χέρια υπάρχουν άφθονα και πολύ περισσότερα «στόματα που πρέπει να χορτάσουν». Αξίζει να σημειωθεί ότι το 1924 η αξία της βιομηχανικής παραγωγής ζυμαρικών ανήλθε στα 66.700.000 δρχ. ενώ το 1921 έφθασε στα 40.500.000 δρχ., αυξήθηκε δηλαδή περίπου κατά 60%. Μάλιστα μέσα σε διάστημα μόλις τριών χρόνων η συνολική αξία της βιομηχανικής παραγωγής ειδών διατροφής αυξήθηκε κατά τέσσερις φορές.

Την ίδια χρονιά, το 1922, αρχίζει να δραστηριοποιείται στην εταιρεία και ο γιος του Θεόδωρου, ο Σαράντος Χαραλαμπόπουλος, και το 1930, όταν ο πατέρας αποσύρεται, οι Ιωάννης και Χαρ. Χαραλαμπόπουλος συμμετέχουν στη διοίκηση της επιχείρησης. Ετσι ο Σαρ. Χαραλαμπόπουλος γίνεται διευθύνων σύμβουλος και τα άλλα δύο αδέλφια του καταλαμβάνουν τις θέσεις του τεχνικού και του οικονομικού διευθυντή. Η νέα διοίκηση προχωρεί σε αλλαγή του μηχανολογικού εξοπλισμού και έτσι αλλάζουν ο τρόπος παραγωγής και ο τρόπος ξήρανσης. Η ξήρανση των ζυμαρικών, που αποτελεί κρίσιμο μέγεθος στην εξέλιξη της συγκεκριμένης βιομηχανικής κατηγορίας, από πέντε ημέρες γίνεται σε 8-100 ώρες.

Η γερμανική επίταξη
Το 1940 το εργοστάσιο κλείνει λόγω του πολέμου και αρχίζει να επαναλειτουργεί το 1941 αφού έχει επιταχθεί. Στη διάρκεια της Κατοχής συνεχίζει να λειτουργεί και το 1948 καταστρέφεται από πυρκαϊά. Το 1952 μεταφέρεται στην οδό Κέκροπος, λανσάρεται ο λογότυπος «Star» και κυκλοφορούν για πρώτη φορά στην ελληνική αγορά τα ζυμαρικά διαίτης. Η μεταπολεμική βιομηχανική ανάπτυξη αναδεικνύει την επιχείρηση σε μία από τις πιο σημαντικές του κλάδου. Ισως είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι από τις περισσότερες από 40 βιομηχανίες που λειτουργούσαν στον κλάδο αυτή την εποχή ελάχιστες πλέον έχουν απομείνει εν ζωή. Επιβεβαίωση του σημαντικού ρόλου που διαδραματίζει αποτελεί το γεγονός ότι ο Σαρ. Χαραλαμπόπουλος από το 1961 ως και το 1965 είναι πρόεδρος του Πανελληνίου Συνδέσμου Βιομηχάνων Ζυμαρικών.

Το 1973 το εργοστάσιο μεταφέρεται στην Ελευσίνα και γίνονται επενδύσεις σε νέο βιομηχανικό εξοπλισμό και το 1979 με τη Nestle Βρετανίας και με εισαγωγική εταιρεία της Ιταλίας, την πολυεθνική Cirio. Η εξαγωγική δραστηριότητά της είναι ιδιαίτερα σημαντική και το 1981 απονέμεται στην εταιρεία το βραβείο εξαγωγών του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Αθηνών. Εκτοτε οι ξένες αγορές αποκτούν μεγάλη σπουδαιότητα για την παραγωγική λειτουργία της επιχείρησης, αφού και σήμερα το 65% της συνολικής παραγωγής της προωθείται σε ξένες αγορές, όπως των ΗΠΑ, της Ρωσίας, της Νιγηρίας, της Βρετανίας και του Ισραήλ. Στις δεκαετίες όμως του 1980 και του 1990 τα δεδομένα στον κλάδο έχουν αλλάξει δραματικά. Η είσοδος ξένων επιχειρήσεων προκαλεί ένταση του ανταγωνισμού, ο οποίος επιτείνεται από την εκτεταμένη πλέον πώληση προϊόντων «ιδιωτικής ετικέτας» από τις αλυσίδες των σουπερμάρκετ.

«Ιδιωτική ετικέτα»

Οπως υποστηρίζει ο κ. Θ. Χαραλαμπόπουλος, δύο φορές έφθασε στο σημείο να πωλήσει την εταιρεία. Και τις δύο φορές υπαναχώρησε την τελευταία στιγμή φθάνοντας στο σημείο να πωλήσει όλη την οικογενειακή ακίνητη περιουσία που διέθετε προκειμένου να την εξυγιάνει και να τη διατηρήσει εν λειτουργία. Αναζητεί νέες αγορές, παράγει προϊόντα «ιδιωτικής ετικέτας» (όμιλος Μαρινόπουλου, Unilever και Fytro) και προσπαθεί να αξιοποιήσει τις δυνατότητες των αναπτυξιακών νόμων.

Παράλληλα το 1992 η εταιρεία Αφοί Θ. Χαραλαμπόπουλοι ΑΕ επιχειρεί να αναπτυχθεί στην Ουκρανία και συγκεκριμένα στην Οδησσό, χωρίς όμως αποτέλεσμα, και το 1996 δημιουργεί νέο εργοστάσιο στην Κομοτηνή. Οι πωλήσεις της κυμαίνονται περί το 1,5 δισ. δρχ. και, μετά από τέσσερις ζημιογόνες οικονομικές χρήσεις, το 1999 θα παρουσιάσει κέρδη 250 εκατ. δρχ. Ετσι ευελπιστεί ότι θα κατορθώσει ως το 2001 να καθετοποιήσει την επιχείρηση διαθέτοντας και μύλο έτσι ώστε να κατορθώσει να διαβεί τις «πύλες της Σοφοκλέους» και ειδικότερα την παράλληλη αγορά προκειμένου να χρηματοδοτήσει την ανάπτυξή της στις νέες παγκοσμιοποιημένες συνθήκες της οικονομίας, 125 χρόνια μετά τη δημιουργία της.

1910: Μακαρόνια KORONA
Η ιστορία της αρχίζει στα 1910 στο εμπορικό λιμάνι του Πειραιά. Ξεκινάει σαν προσωπική επιχείρηση, ενώ μεταπολεμικά (1946) αναπτύσσεται σε βιομηχανία.

1926: Μακαρόνια ΑΒΕΖ

Η ΑΒΕΖ έχει ιστορία 125 ετών και ρίζες από την Κωνσταντινούπολη, όπου τη δεκαετία του 1880, ο υποδηματοποιός Κ. Μήκας σερβίριζε μακαρόνια στους πελάτες του μαγαζιού του, όσο αυτοί περίμεναν να τους φτιάξει τα παπούτσια! Γρήγορα το τσαγκαράδικο μετατράπηκε σε μακαρονοποιείο. Μετά τη μικρασιατική καταστροφή η βιομηχανία μεταφέρθηκε στη Θεσσαλονίκη και μάλιστα θεωρείται από τις πρώτες σε ολόκληρη τη χώρα, καθώς ιδρύθηκε το 1926.

1927: Μακαρόνια ΜΙSKΟ
Το 1927 ξεκίνησε την πορεία της στον Πειραιά η MISKO από τις οικογένειες Μιχαηλίδη και Κωνσταντίνη. Η επωνυμία της προήλθε από την ένωση των δύο επιθέτων των ιδρυτών της. Το 1953 η εταιρεία πέρασε σε άλλη ιδιοκτησία και μεταφέρθηκε στην Πάτρα, ενώ το 1991 η MISKO εξαγοράστηκε από τον όμιλο της Barilla SpA, της μεγαλύτερης εταιρείας ζυμαρικών παγκόσμια.

1932: Μακαρόνια ΗΛΙΟΣ
Η εταιρεία ιδρύθηκε το 1932 στην Ελευσίνα και το 1934 μεταφέρθηκε στο κέντρο της Αθήνας σε ιδιόκτητο εργοστάσιο, στο Μεταξουργείο. Τα πρώτα ζυμαρικά ονομάζονται «SANTÉ», αλλά μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου μετονομάζονται σε «ΗΛΙΟΣ» και καθιερώνουν το σύνθημα ΑΓΟΡΑΣΤΕ ΠΟΙΟΤΗΤΑ». Το 1995 η εταιρεία εξαγοράζεται από τον αλευροβιομήχανο Παναγιώτη Δάκο που συνεχίζει τη λειτουργία της.

1938: Από την ΒΕΖΑΚ στην Μέλισσα
Η πρώτη επαφή της οικογένειας Κίκιζα με τα ζυμαρικά ξεκίνησε το 1938 όταν συνεταιρίζονται με το μακαρονοποιείο «Δήμητρα» και του αναθέτουν να φτιάξει ζυμαρικά με την φίρμα τους. Το 1947 ο Αλέξανδρος Κίκιζας με τον αδελφό του Γρηγόρη, ιδρύουν μια μονάδα παραγωγής μακαρονιών στην Αθήνα με την επωνυμία «ΒΕΖΑΚ» (Βιομηχανία Εκλεκτών Ζυμαρικών Αδελφών Κίκιζα). Όταν ο Γρηγόρης αποχωρεί η εταιρεία περνάει στα χέρια του Αλέξανδρου, που καθιερώνει την επωνυμία «Μέλισσα», το σύμβολο της εργατικότητας και τα μακαρόνια κυκλοφορούν σε κυλινδρική συσκευασία.

1957: Μακαρόνια ΣΤΕΛΛΑ
Η ιστορία της ξεκινά το 1957, όταν οι αδελφοί Πανουτσόπουλοι δημιουργούν μια παραδοσιακή βιοτεχνία ζυμαρικών, έχοντας σαν κύριο μέλημά τους την παρασκευή νόστιμων ζυμαρικών από ποιοτικά υλικά. Πολλοί Έλληνες ταυτίζονται με τον συμπαθητικό φούρναρη και το γνωστό σλόγκαν "40 χρόνια φούρναρης…έχω ψήσει!", το οποίο γίνεται συνώνυμο με τη μάρκα και σηματοδοτεί μια ολόκληρη εποχή.

Η παγκόσμια ιστορία των μακαρονιών
Η καταγωγή των μακαρονιών είναι γεμάτη μύθους και αντιφάσεις. Από τον ευρύτατα διαδεδομένο θρύλο, ότι τα μακαρόνια τα έφερε στην Ιταλία στον 13ο αιώνα ο Μάρκο Πόλο από την Άπω Ανατολή, έως την αναφορά για ύπαρξη ζυμαρικών στα 1000 π.χ., στην αρχαία Ελλάδα. Σύμφωνα με την τελευταία, η λέξη "λάγανον" περιέγραφε μία φαρδιά πλακωτή ζύμη από νερό και αλεύρι, την οποία οι Έλληνες έκοβαν σε λωρίδες. Αυτή η μέθοδος φαίνεται πως μεταφέρθηκε στην Ιταλία στον 8ο αιώνα π.χ. και στα λατινικά έγινε "laganum". Εικάζεται ότι η λέξη "λαζάνια" έχει τη ρίζα της σε αυτή την λέξη. Αυτή η ιστορία πιστοποιείται από Λατίνους συγγραφείς όπως ο Κικέρων, ο Οράτιος και οΑπίκιος.

Ένας άλλος μύθος με ενδείξεις για την ύπαρξη των ζυμαρικών αναφέρεται σε ευρήματα που ανακαλύφθηκαν σε τοιχογραφίες του 4ου αιώνα π.χ., σε οικισμό των Ετρούσκων βόρεια της Ρώμης, όπου αναπαριστώνται διάφορα σκεύη για το βράσιμο νερού, μία επιφάνεια για την ανάμιξη νερού με αλεύρι, ένας κυλινδρικός πλάστης και ένα εργαλείο κοπής.

Τα ζυμαρικά υπήρχαν χωρίς αμφιβολία και στην αρχαία Κίνα, καθώς και στον Αραβικό κόσμο, αφού υπάρχουν γραπτές αναφορές σε μεσαιωνικά κείμενα του Ισλάμ για κάποια ζυμαρικά με την ονομασία "rishta". Αυτό που παραμένει άγνωστο είναι το κατά πόσον αυτά προϋπήρχαν της Ελληνικής εκδοχής, ότι οι Αρχαίοι Έλληνες έφτιαχναν ένα είδος ζυμαρικού με μεγάλο μάκρος για να μακαρίζουν τους νεκρούς τους - από εκεί προήλθε το όνομα μακαρόνι.

Οι ιστορίες για τα μακαρόνια συνεχίζονται στη Σικελία και τους Σαρακηνούς, στο Παλέρμο, στο βιβλίο του μάγειρα Martino da Como, στα κείμενα του Bartolomeo Sacchi, στα κείμενα του Βοκκάκιου. Από τον 15ο αιώνα και μετά τα μακαρόνια αρχίζουν να κατασκευάζονται και σε εμπορική βάση αλλά είναι τον 18ο αιώνα που τα μακαρόνια γνώρισαν την μεγάλη τους άνθηση. Το 1700 υπήρχαν στην Νάπολη κάπου 60 καταστήματα που πουλούσαν ζυμαρικά, τα οποία έφτασαν τα 280 το 1785. Το κλίμα της Νάπολης ήταν ιδανικό για την σωστή αποξήρανση των μακαρονιών τα οποία άπλωναν σε ξύλινες βέργες στον ήλιο να στεγνώσουν σε κάθε γωνιά της πόλης.

Η ανάμιξη της ζύμης μέχρι τότε γινόταν με τα πόδια, όπως το πάτημα των σταφυλιών, μέχρι που ο Βασιλιάς Φερδινάρδος ο 2ος ανάθεσε στον Cesare Spadaccini να κατασκευάσει τον πρώτο μηχανικό πατητήρι από χαλκό. Σύντομα αρχίζουν να λειτουργούν και τα πρώτα εργοστάσια μακαρονιών.

Τα μακαρόνια μέχρι τότε συνδυάζονταν κυρίως με πιπέρι και τυρί και τρώγονταν με τα δάκτυλα. Με την εισαγωγή της ντομάτας από τον Νέο Κόσμο αρχίζουν γύρω στο 1800 να εμφανίζονται και οι πρώτες σάλτσες ντομάτας για μακαρόνια, που ήταν κυρίως ντομάτες που βράζονταν με αλάτι και βασιλικό και σύντομα αρχίζει να χρησιμοποιείται το πηρούνι με τα 4 δόντια το οποίο μπορεί να μεταφέρει με λιγότερες απώλειες τα σπαγγέτι από το πιάτο στο στόμα.

Αυτό είναι το ελληνικό νησί που σκοπεύουν να αγοράσουν ο Brad Pitt και η Angelina Jolie

Σύμφωνα με αρκετά ξένα δημοσιεύματα, ο Brad Pitt και η Angelina Jolie θα αγοράσουν ένα μικρό ελληνικό νησί, με σκοπό να δημιουργήσουν μια ιδιωτική εξοχική κατοικία μακριά από τα ξένα βλέμματα και τα φλας των παπαράτσι.
Πρόκειται για το νησί Γαία που βρίσκεται στο σύμπλεγμα των Εχινάδων νήσων στο Ιόνιο πέλαγος και το οποίο, όπως αναφέρει το πωλητήριό του στοprivateislandsonline.com, έχει έκταση 43 στρέμματα και τιμή $4.637.438 (3,745,478 ευρώ).



Μια πηγή από τον στενό κύκλο του διάσημου ζευγαριού δήλωσε στην αμερικάνικη έκδοση του περιοδικού OK!: «Η Angie το ερωτεύτηκε. Θα χρειαστούν κάποιες εργασίες ανάπτυξης, αλλά με αυτή την τιμή δεν θα αντιμετωπίσουν προβλήματα στο να χτίσουν το εξοχικό των ονείρων τους. Τα παιδιά θα μπορούν επιτέλους να τρέχουν ανέμελα, χωρίς να ανησυχούν για τους παπαράτσι».
Πρόσφατα το ζευγάρι έβγαλε προς πώληση το σπίτι τους στην Νέα Ορλεάνη, στην τιμή των $6.5εκ., οπότε μάλλον ξέρουμε που θα πάνε τα λεφτά που θα βγάλουν από αυτό.



Κατέρρευσε ο μύθος ότι ο Πήλιο Γούσης ήταν προδότης του Σουλίου…

Ο μύθος της προδοσίας του Σουλίου και των Σουλιωτών από τον Πήλιο Γούση έχει καταρρεύσει. Είναιάδικη, αλλά πολύ διαδεδομένη άποψη πως ο Πήλιος Γούσης υπήρξε προδότης της γενέτειράς του, του ένδοξου Σουλίου. Όχι μόνο προδότης δεν υπήρξε, αλλά αντίθετα αθώος αγωνιστής, που παραδόθηκε στην κοινή περιφρόνηση, λόγω σκοπιμοτήτων, αλλά και από
ιστορική ελαφρότητα.



Η κατάταξή του στη χωρία των προδοτών της πατρίδας από τον Χριστόφορο Περραιβό, του οποίου οι απόψεις, παρά τις εμφανείς αντιφάσεις τους, επικράτησαν για πάρα πολλά χρόνια σε μεγάλο μέρος της επιστημονικής κοινότητας, στα σχολικά βιβλία, και φυσικά, στο μεγαλύτερο μέρος της κοινής γνώμης, είναι καιρός να σταματήσει. Ο Πήλιο Γούσης ήταν παρόν στους ποικίλους αγώνες πάνω στα Σουλιώτικα βουνά, στον εκπατρισμό των Σουλιωτών, στις μάχες του Ζαλόγγου και του Σέλτσου και στην πολιορκία και την έξοδο του Μεσολογγίου, όπου ο άδολος αγωνιστής της ελευθερίας Πήλιος Γούσης έφυγε από τη ζωή μαχόμενος στις επάλξεις του έθνους.
Ο ιστορικός συγγραφέας Κουγιτέας δίνει μια νέα άποψη, υποστηρίζοντας ότι το σπίτι στο οποίο οχυρώθηκαν οι 200 Αλβανοί «…κατά κακήν σύμπτωσιν ανήκεν εις τον Πήλιον Γούσην, όστις κατά την ημέραν εκείνην εμάχετο απεγνωσμένως εις Κιάφαν.Το περιστατικόν τούτο και μόνο ήρκεσεν εις ιστορικόν των αγώνων του Σουλίου,εξυπηρετούντα μάλλον προσωπικόν πάθος ή την αλήθειαν, να προσάψει εις τον Σουλιώτην τούτον αρχηγόν το στίγμα της προδοσίας«.



Η άποψη αυτή του Κουγιτέα είναι η σωστή, γιατί συμφωνεί με τα ιστορικά γεγονότα,τα οποία πιστοποιούν ότι το Σούλι έπεσε πρώτα στα χέρια των Τούρκων και μετά τα υπόλοιπα χωριά.



Τρεις περίπου μήνες πριν από την προδοσία του Γούση, δηλαδή στις 24 Απρίλη 1803,οι Σουλιώτες αρχηγοί απεύθυναν επιστολή στον υψηλότατο πρίγκηπα των Κορφών Θεοτόκη,στην οποία έγραφαν ότι ο άσπονδος εχθρός του γένους ζητάει να τους χαλάσει την πατρίδα τους, και κατέληγαν:
«Και εμίς αποφασίσαμαιν να απαιθάνουμεν όλλοι μικρί και μοιγάλοι και όχοι να παραδοθούμαιν εις τα χαίρια του. Τόρα άρχεισαι να μαζόνει ασκέρη και να κάνει και μουσαβαιρέδες μαι όλην την Τουρκιάν δια να έλθει απάνου μας, δια τούτο και εμίς προσπεύτομαιν και παρακαλούμαιν την υψηλότητά σας και σεναρότους δια να μας ευρεθύται ος ομόπυστει χριστιανοί ότι έχουμαιν μαιγάλην χρίαν δια κάμποσες μπάλες από λίτραις τρις και τριούμισει, όσα σας φανούν εύλογον δια να υμποραίσομεν να αντισταθούμεν ότι ύμαισταν πολλά χριαζούμαινει από αυτή και αυτή μυστικό το τρόπο δια να λάβουμαιν«.
Η επιστολή αυτή, απαρατήρητη από την επίσημη βιβλιογραφία, υπογράφεται και από τον προδότη Πήλιο Γούση, με το πραγματικό του όνομα Πήλιος Πούσμπος, και είναι απορίας άξιο πως, ύστερα από τρεις μήνες, αυτός ο ίδιος προδίνει την πατρίδα του στον άσπονδο,όπως τον αποκαλεί εχθρό του.
Στη συνέλευση της Κέρκυρας, ο Πήλιο Γούσης εναντιώθηκε στην πολιτική του Περραιβού,κρατώντας περήφανη στάση και αυτή ακριβώς τη στάση του την πλήρωσε ακριβά, με μια χαλκευμένη, όπως αποδείχθηκε, προδοσία. Μια προδοσία η οποία δεν έγινε ποτέ.



Βασίλειος Γούδας, σουλιώτης εκ Γραμμένου Ιωαννίνων, υπασπιστής του Μάρκου Μπότσαρη
Όταν ο Αλή πασάς κηρύχθηκε από την Πύλη αναγνωρισμένος εχθρός του κράτους, οι Σουλιώτες εκμεταλλεύτηκαν τη συγκυρία για να πάρουν πίσω την πατρίδα τους.Μπροστάρης μαζί μ’ άλλους σ’ αυτή την προσπάθεια κι ο Πήλιος Γούσης. Η συνέλευση των Σουλιωτών της Κέρκυρας επέλεξε μεταξύ των άλλων αντιπροσώπων της και τον δήθεν προδότη Πήλιο Γούση και τον εξουσιοδότησε να ζητήσει από τον υποναύαρχο του σουλτανικού στόλου την πατρίδα του, που πριν λίγα χρόνια την είχε προδώσει. Η προσπάθεια δεν ευοδώθηκε κι οι Σουλιώτες εκπατρίστηκαν για άλλη μια φορά.


Ο Σουλιώτης Φώτο Πίκος

O Πήλιος Γούσης, εκπατρισμένος κι αυτός, κατευθύνθηκε στο Μεσολόγγι,όπου έζησε μαζί μ’ άλλους Σουλιώτες, και φυσικά, με τους Μεσολογγίτες, τη δεύτερη πολιορκία της πόλης και βρήκε ένδοξο θάνατο κατά την ηρωική Έξοδο. Ο Π. Τζιόβας γράφει: «Προτού αρχίσει η δεύτερη πολιορκία του θρυλικού Μεσολογγίου 65γυναικόπαιδα, οδηγούμενα από τους Θεοδ. Λάμπρου, Λ. Βέικο, Γ. Δράκο και Πήλιο Γούση μπήκαν στην πόλη με τη φροντίδα του φιλικού Αθ. Κεφαλά, ο οποίος καταγόταν από την Πρέβεζα».



Σουλιώτες τσακίζουν αλβανούς στα όρη του Σουλίου
Ο Γούσης μετείχε μαζί με τον Κίτσο Τζαβέλλα και 500μαχητές στην προσπάθεια διάσωσης της νησίδας Ντολμάς, η οποία τελικά αλώθηκε από τους Τούρκους.
Στις 3 του Μάρτη του 1826 μπροστά στο φάσμα της πείνας και μετά από την άλωση του Αιτωλικού συνήλθαν οι καπεταναίοι στο καλύβι του Ν. Ζέρβα και ο Πήλιος Γούσης,φαμελίτης ο ίδιος, επειδή νόμισε ότι οι μη οικογενειάρχες ήθελαν να φύγουν τους φοβέρισε με τα παρακάτω λόγια, όπως τα περιέσωσε ο επιστήθις φίλος του Νίκος Κασομούλης.



Ο Σουλιώτης Νίκος Περβόλης στην Κέρκυρα

«Πουθενά δεν πηγαίνομεν! Βουνόν (εις ύψος) να το κάμη απ’ έξω, εδώ θα πεθάνωμεν, και όποιου (του) βαστά ο κώλος ας κάμη αρχήν και βλέπει. Ανατολικόν εδώ δεν το κάμνομεν».Μέσα στο γενικό χαλασμό της εξόδου του Μεσολογγίου,χάθηκε ένδοξα και ο Πήλιο Γούσης,πολεμώντας κατά των εχθρών. Γενικά η πολιτεία του Πήλιου Γούση, με κανέναν τρόπο δεν δικαιολογεί το στίγμα του προδότη, που του έδωσε ο Χριστόφορος Περραιβός.
Οι νόμοι του Σουλίου σε θέματα προδοσίας της πατρίδας ήταν ιδιαίτερα αυστηροί. Αν ήταν προδότης ο Πήλιο Γούσης θα είχε λιντσαριστεί και θανατωθεί.