ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ
latest
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΒΙΟΓΡΑΦΙΕΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΒΙΟΓΡΑΦΙΕΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Απονομή βραβείων του 4oυ Πανελλήνιου Διαγωνισμού Γελοιογραφίας στο Ναύπλιο

Σε ειδική τελετή, στην αίθουσα εκδηλώσεων της Δημόσιας Κεντρικής Βιβλιοθήκης «Παλαμήδης» στο Ναύπλιο, την Κυριακή 10 Απριλίου 2016, στις 12.30 μμ, θα γίνει η ανακοίνωση των αποτελεσμάτων του 4oυ Πανελλήνιου Διαγωνισμού Γελοιογραφίας με τίτλο: 
«Πανί με πανί», που διοργάνωσαν ο Δήμος Ναυπλιέων, ο ΔΟΠΠΑΤ (Δημοτικός Οργανισμός Αθλητισμού, Πολιτισμού, Τουρισμού και Περιβάλλοντος) και το Εικαστικό Εργαστήρι Β. Σαγκιώτη.
Ο διαγωνισμός Γελοιογραφίας χωρίζεται σε δυο κατηγορίες.
Στην πρώτη κατηγορία συμμετείχαν δημιουργοί κόμικς, γελοιογράφοι, σπουδαστές εικαστικών τεχνών, καθώς και άτομα που αγαπούν την γελοιογραφία και είναι άνω των 18 χρόνων. 
Τα βραβεία για την πρώτη κατηγορία είναι τρία.
Πρώτο Βραβείο: 500 ευρώ
Δεύτερο Βραβείο: 300 ευρώ
Τρίτο Βραβείο: 200 ευρώ
Στην δεύτερη κατηγορία συμμετείχαν μαθητές Γυμνασίου και Λυκείου. Για τις τρεις καλύτερες γελοιογραφίες της δεύτερης κατηγορίας θα απονεμηθούν τιμητικοί έπαινοι, καθώς και βιβλία γνωστών Ελλήνων γελοιογράφων.



Ανδρ. Παπαμικρόπουλος: Ο δάσκαλος από την Πάτρα που έριξε βόμβα στη Βουλή





6 Ιουνίου 1907: Ο Ανδρέας Παπαμικρόπουλος εκ Πατρών, δάσκαλος του πτωχοκομείου, προσπάθησε να εκφοβίσει και να αφυπνίσει την τότε ελληνική Βουλή για την κατάντια της χώρας, με τη ρίψη αυτοσχέδιου εκρηκτικού μηχανισμού, χωρίς όμως επιτυχία.

Η Αθήνα του 1907: 14 χρόνια μετά την καθολική πτώχευση του 1893, 10 χρόνια μετά την οδυνηρή ήττα στον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 και 9 χρόνια μετά την επιβολή διεθνούς οικονομικού ελέγχου από τους εβραϊκής καταγωγής Γαλλοβρετανούς τραπεζίτες του 1898, η Ελλάδα των 2.631.952 κατοίκων διέθετε ζωτικό χώρο εκτάσεως 63.211 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Οι υπήκοοι του βασιλείου, που με σκληρή εργασία είχαν καταφέρει να έχουν πλεονασματικό προϋπολογισμό (παρά τις τεκμηριωμένες προβλέψεις του τότε ΔΝΤ για το αντίθετο), ουσιαστικά εξανάγκασαν τον πρόξενο των ΗΠΑ, Χόρτον, να πει γι' αυτούς σε επίσημη ομιλία του ότι «η φυλή είναι μικρή, αλλά τα επιτεύγματά της πολύ μεγάλα και οι Έλληνες είναι μετρημένοι, εργατικοί και οικονόμοι».

Όλοι οι αυτόχθονες θρηνούσαν την απώλεια του Τέλλου (Σταματέλου) Άγρα, ενώ η Πηνελόπη Δέλτα συνέγραφε το γνωστό μυθιστόρημά της "Στα μυστικά του βάλτου" και οι ελάχιστοι τουρίστες της εποχής απολάμβαναν «το έκπαγλον θέαμα του δύοντος αττικού ηλίου, όστις πληροί δι' ασύλληπτων αποχρώσεων φωτός τον ορίζοντα», όπως έγραφε τότε ο πολύς Θεόδωρος Βελλιανίτης.

Την ίδια ημέρα κατά την οποία ο Βλαχάκης εκδίδει τα απομνημονεύματα του στρατηγού Μακρυγιάννη, ο Κωστής Παλαμάς ολοκληρώνει το "Δωδεκάλογο του γύφτου" και ο Ίων Δραγούμης το έργο του "Μαρτύρων και ηρώων αίμα", οι εκπρόσωποι του λαού με τη φράγκικη συμπεριφορά και αμφίεση συνεδρίαζαν στο κτήριο της Βουλής και παρακολουθούσαν την εισήγηση του υπουργού περί των οικονομικών Σιμόπουλου, ο οποίος, και παρά τον πλεονασματικό αποτέλεσμα του προηγουμένου κρατικού προϋπολογισμού, απαριθμούσε με βαριεστημένο ύφος νέες περικοπές και επώδυνα νέα μέτρα φορολόγησης του πόπολου.

Κατά την προσφιλή τους συνήθεια, οι περισσότεροι βουλευτές έπιναν καφέ στο καφενείο της Βουλής, κάποιοι κοιμούνταν και οι υπόλοιποι χασμουριόνταν.

Αίφνης, τη γαλήνη της σουρεαλιστικής αυτής εικόνας διέκοψε ο ήχος της πτήσης φυσιγγίου δυναμίτιδος περιτυλιγμένου με χαρτί εφημερίδας και ο γδούπος της προσγείωσής του στο πάτωμα της Βουλής, εν μέσω των θέσεων των βουλευτών του Εθνικού Κόμματος. Συνάμα, η αίθουσα γέμισε καπνό και τη χαρακτηριστική έντονη μυρουδιά από την καύση της θρυαλλίτιδος της αυτοσχέδιας χειροβομβίδας. Οι περισσότεροι από τους εθνοπατέρες δεν αντιλήφθηκαν - άμεσα - το τι είχε συμβεί, διότι, όπως προαναφέρθηκε, έπαιρναν τον ύπνο τους στα ακριβοπληρωμένα έδρανα, αλλά επιτέλους κάποια στιγμή, εις εξ αυτών, ο Λεώπουλος, ξύπνησε από τον ύπνο του δικαίου και, έντρομος, φώναξε: «Μπόμπα! Προς Θεού! Μπόμπα!».

Το τι έγινε τότε είναι δύσκολο να περιγραφεί. Οι βουλευτές, μισοκοιμισμένοι, μισοξύπνιοι, προσπάθησαν να βγουν από την αίθουσα ομαδόν και κοπαδοειδώς, σαν μία επ' απειλή αγέλη. Οι πόρτες της εξόδου, όμως, φράκαραν από τους όγκους των λιπαρών και καλοθρεμμένων επισπευδόντων ηγητόρων και τότε έγινε το λαϊκό δημώδες "πατείς με, πατώ σε". Ο πρόεδρος της Βουλής, διαγκωνίζοντας και διαγκωνιζόμενος, φώναζε: «Ο φρούραρχος να κλείσει τις πόρτες εξόδου των λαϊκών θεωρείων. Να συλληφθεί αμέσως ο δράστης!».

Μέσα στη χάβρα των Ιουδαίων η οποία δημιουργήθηκε, μόνο ένας ή δύο από τους βουλευτές αντιλήφθηκαν, καθυστερημένα έστω, ότι το φιτίλι είχε αποκοπεί από το φυσίγγιο της δυναμίτιδος από την πρόσκρουσή της στο έδαφος και έτσι δεν υπήρχε κανένας απολύτως κίνδυνος έκρηξης. Εάν η συνδεσμολογία της αυτοσχέδιας χειροβομβίδας ήταν προσεκτικότερη, κατά το μάλλον ή ήττον, οι παρευρισκόμενοι εθνοσωτήρες δε θα είχαν διασωθεί, δηλαδή θα έβλεπαν τα ραδίκια ανάποδα.


Η σύλληψη του υπόπτου και η ανάκριση

Εντωμεταξύ, ένας από τους βουλευτές, ο Καβαλλιεράτος, μετέφερε τα κομμάτια του εκρηκτικού μηχανισμού στο γραφείο του διευθυντού της Βουλής, Κουντάκου, και συνεπικουρούμενος από το βουλευτή Στάη εξαναγκάζει ένα δυστυχή αστυνόμο Α' να δοκιμάσει διά της γεύσεως τη σύσταση της περιεχόμενης εκρηκτικής ύλης. Αυτός, αφού υπακούει, φεύγει ταπεινωμένος και έντρομος, αφήνοντας χώρο για την είσοδο του ασθμαίνοντος γενικού εισαγγελέα Λυκουρέζου, ο οποίος είχε δώσει εντολή στους εξωτερικούς φύλακες της Βουλής να απαγορεύσουν την έξοδο απ' αυτήν σε οποιονδήποτε.

Εντωμεταξύ, απόντος του φρουράρχου, αλλά και της φρουράς, οι Λαζάνης και Στάης εφόρμησαν προς τα λαϊκά θεωρεία του 3ου ορόφου, όπου πιθανολογούσαν ότι από εκεί ερρίφθη η δυναμίτιδα. Όταν κατάφεραν να υπερσκελίσουν το εμπόδιο της ανηφορικής διαδρομής, το οποίο είχε σύμμαχο το μεγάλο τους σωματικό βάρος, και έφτασαν εκεί, τα βρήκαν άδεια, εκτός από ένα πτωχικά ενδεδυμένο άτομο, το οποίο στεκόταν πίσω από ένα παράθυρο του θεωρείου, με μια διπλωμένη εφημερίδα στα πόδια του. Αμέσως τον συνέλαβαν και τον οδήγησαν στο γραφείο του διευθυντού της Βουλής, όπου ξεδιπλώνοντας την εφημερίδα, ανακάλυψαν 4-5 ακόμη φιτίλια κατάλληλα για την ανάφλεξη μασουριών δυναμίτιδας και ένα ακόμη μασούρι.


«Να τους φοβίσω και να τους αφυπνίσω ήθελα»

«Εγώ αγόρασα τα δύο μασούρια δυναμίτιδας και τα απαραίτητα φιτίλια προ δεκαπενθημέρου. Το ένα το εκτόξευσα στους βουλευτές και το δεύτερο το ετοίμαζα για να αυτοκτονήσω αμέσως μετά την πράξη μου. Έγραψα δε και σχετική του τέλους μου επιστολή προς τη μητέρα μου. Επίσης, πολλές ημέρες πριν την πράξη μου, απέστειλα προειδοποιητική επιστολή προς τη Βουλή, στην οποία τους ανακοίνωνα την πρόθεσή μου αυτή. Δεν ήθελα να τους σκοτώσω όλους, αλλιώς θα χρησιμοποιούσα περισσότερα φυσίγγια. Να τους φοβίσω και να τους αφυπνίσω ήθελα, διότι εκτός της προσωπικής μου οικτρής οικονομικής καταστάσεως, στην οποία με έχουν οδηγήσει οι πράξεις και οι παραλείψεις τους, δεύτερο πουκάμισο δεν έχω να βάλω και ικετεύω καθημερινά τους ανθρώπους για τα απολύτως απαραίτητα. Η δική μου όμως δυστυχία ήταν η μικρότερα, έναντι των δεινών της πολιτείας μας, για τα οποία σας θεωρώ απολύτως υπευθύνους.
 Η εκμηδένιση της αξιοπρέπειας της χώρας, η υπερχρέωσή της, η κατάπτωση του ηθικού της γοήτρου, ο συνεχής και παράνομος πλουτισμός των ηγητόρων της, η πλήρης αναισθησία των υπουργών και των βουλευτών στις συνεχείς εκκλήσεις των πολιτών για διαφάνεια στη διαχείριση των οικονομικών της, η κακοδιαχείριση των πόρων της και άλλα τινά οδήγησαν την ψυχική μου εξέγερση. Και όχι. Συνεργούς, δεν έχω. Μόνος μου εσκέφθην, εζύγισα τα πράγματα και απεφάσισα τον εξαναγκασμό σε μεταμέλεια όλων αυτών, με τη χρήση βίας».

Ο εισαγγελέας, οι γραφιάδες και οι παρατρεχάμενοι έμειναν άφωνοι. Ο κοντός μυστακοφόρος, βρόμικος και πάμπτωχος δάσκαλος, έμοιαζε γίγαντας μπροστά τους. Αμέσως ο Λυκουρέζος, ο οποίος δεν ήθελε να ακούσει και άλλα, διέταξε να μεταφερθεί στα κρατητήρια ο δράστης και πολύ προβληματισμένος κίνησε για το γραφείο του πρωθυπουργού Θεοτόκη. Στη συνάντηση, η οποία αμέσως πραγματοποιήθηκε, συμμετείχαν οι Θεοτόκης, Λυκουρέζος, Καλογερόπουλος και Καπερδάνος και αναλύθηκαν οι εξελίξεις της υπόθεσης και αναζητήθηκε η κατάλληλη λύση.

Κάλεσαν το γιατρό-φρενολόγο Μιταυτσή, άνθρωπο της απολύτου εμπιστοσύνης τους και γνωμάτευσε «φρενοβλάβειαν έκφυλου με ιδέας πολυμόρφους, ιδέας δηλαδή καταδιώξεως, μεγαλείου, αδικιών, ενοχής και ερωτικών επεισοδίων, ιδέας αίτινες δύνανται το άτομον όπερ κατέχεται υπ' αυτών να το ωθήσουν εις τας πλέον επικινδύνους πράξεις»

Κική Δημουλά

Διακεκριμένη και πολυβραβευμένη ποιήτρια της δεύτερης μεταπολεμικής γενιάς, με μεγάλη απήχηση στο αναγνωστικό κοινό.
Η Βασιλική Ράδου, όπως ήταν το πατρικό της όνομα, γεννήθηκε στην Αθήνα στις 6 Ιουνίου του 1931, με καταγωγή από την Καλαμάτα. Μετά τις εγκύκλιες σπουδές της, προσελήφθη ως υπάλληλος στην Τράπεζα της Ελλάδος, στην οποία εργάστηκε επί 25 χρόνια, έως το 1974, οπότε και συνταξιοδοτήθηκε. Για μια οκταετία εργάστηκε αποσπασμένη στη σύνταξη του περιοδικού Kύκλος, που εξέδιδε η τράπεζα, με λογοτεχνικό και οικονομικό περιεχόμενο, στο οποίο δημοσιεύονταν κείμενά της. Το 1954 παντρεύτηκε τον ποιητή Άθω Δημουλά (1921-1986), ο οποίος εργαζόταν ως πολιτικός μηχανικός στους Ελληνικούς Σιδηροδρόμους. Το ζευγάρι απέκτησε δύο παιδιά, τον Δημήτρη (1956) και την Έλση (1957).
Η Κική Δημουλά πρωτοεμφανίστηκε στα γράμματα το 1952 με την ποιητική συλλογή Ποιήματα, την οποία αποκήρυξε μετά από λίγο και την απέσυρε από την κυκλοφορία. Από τότε εξέδωσε τις ποιητικές συλλογές:
  • Έρεβος (1956)
  • Ερήμην (1958)
  • Επί τα ίχνη (1963)
  • Το λίγο του κόσμου (1971)
  • Το τελευταίο σώμα μου (1981)
  • Χαίρε ποτέ (1988)
  • Η εφηβεία της λήθης (1994)
  • Ενός λεπτού μαζί (1998)
  • Ποιήματα (συγκεντρωτική έκδοση 1998)
  • Ήχος απομακρύνσεων (2001)
  • Χλόη θερμοκηπίου (2005)
  • Συνάντηση (Ανθολογία με εβδομήντα τρία ζωγραφικά έργα του Γιάννη Ψυχοπαίδη, 2007)
  • Μεταφερθήκαμε παραπλεύρως (2007)
  • Τα εύρετρα ( 2010)
Το 1972 τιμήθηκε με το Β' Κρατικό Βραβείο Ποίησης για τη συλλογή Το λίγο του κόσμου, το 1989 με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης για τη συλλογή Χαίρε Ποτέ, το 1996 με το Βραβείο Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών για τη συλλογή Η εφηβεία της λήθης και το 2001 με το Αριστείο των Γραμμάτων της Ακαδημίας Αθηνών, για το σύνολο του έργου της. Τον ίδιο χρόνο της απονεμήθηκε ο Χρυσός Σταυρός του Τάγματος της Τιμής από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας,Κωνσταντίνο Στεφανόπουλο.
Το 2002 εξελέγη τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, η τρίτη μόλις γυναίκα, που έτυχε αυτής της τιμής, από το ανώτατο πνευματικό ίδρυμα της Ελλάδας. Οι βραβεύσεις για την Κική Δημουλά συνεχίστηκαν το 2009 με το Ευρωπαϊκό Βραβείο Λογοτεχνίας για το σύνολο του έργου της και το 2010 με το Μεγάλο Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας, επίσης, για το σύνολο του έργου της. Ποιήματά της έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες του κόσμου (Αγγλικά Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά, Πολωνικά, Βουλγαρικά, Γερμανικά, Σουηδικά κ.ά.).
Η Κική Δημουλά έχει να επιδείξει και ένα μικρό σε έκταση αφηγηματικό έργο, μία επιλογή του οποίου περιέχεται στο βιβλίο Εκτός Σχεδίου (2005). Κυκλοφορούν, επίσης, η ομιλία που εκφώνησε στην Ακαδημία Αθηνών κατά την τελετή υποδοχής της με τίτλο Ο Φιλοπαίγμων Μύθος (2004) και η ομιλία της στην Αρχαιολογική Εταιρεία με τίτλο Έρανος σκέψεων (2009).
Ο ποιητικός λόγος της Κικής Δημουλά ακολούθησε μια εξελικτική πορεία, με επιδράσεις από την καβαφική ποίηση στο ξεκίνημά του και με βασικά χαρακτηριστικά στοιχεία τη λογοπλαστική τάση και την εικονοπλαστική ενάργεια. Ο προβληματισμός της Δημουλά, σαφώς υπαρξιακός, εκφράζει την αγωνιώδη αναζήτησή της για το νόημα της φθαρτής ανθρώπινης ζωής. Τα θέματα που κυριαρχούν στα ποιήματά της είναι η απουσία, η φθορά, η απώλεια, η μοναξιά και ο χρόνος. Στοιχεία της γραφής της είναι ο γοργός και αιχμηρός στίχος, ο ειρωνικός τόνος με τη χρήση των λέξεων της καθαρεύουσας, της τεχνολογίας, της αργκό ή και νεολογισμών, η φιλοπαίγμων διάθεση με την παράθεση αντίθετων ή ομόηχων λέξεων, η ηθελημένη αμέλεια στη σύνταξη και οι επαναλήψεις.

Κωνσταντίνος Γεράκης 1647 – 1688


Έλληνας τυχοδιώκτης, που έφθασε ως τα ανώτερα αξιώματα του Σιάμ (σημερινής Ταϊλάνδης). Η ιστορία της ζωής του υπήρξε μια σύγχρονη Οδύσσεια.
Ο Κωνσταντίνος Γεράκης γεννήθηκε το 1647 στην Κύπρο από οικογένεια ευγενών, η οποία μετακόμισε στην Κεφαλονιά, όταν η μεγαλόνησος καταλήφθηκε από τους Τούρκους. Σε νεαρή ηλικία αναζήτησε την τύχη του στο Λονδίνο. Άλλαξε το επώνυμό του σε Φάλκον (γεράκι στα αγγλικά) και ως Κονσταντάιν Φάλκον έπιασε δουλειά ως υπάλληλος στην εταιρεία των Ανατολικών Ινδιών στο Μαδράς.
Ανήσυχο πνεύμα, ξανοίχτηκε στο εμπόριο και απόκτησε δικό του πλοίο. Σε κάποιο ταξίδι του στο Σιάμ, όπως ονομαζόταν τότε η Ταϊλάνδη, πιάστηκε αιχμάλωτος .Οι ικανότητές του έφτασαν στα αυτιά του πρωθυπουργού της χώρας, που τον διόρισε Υπουργό Οικονομικών, ενώ προτού συμπληρώσει τα 40 του χρόνια έγινε ο πρωτοσύμβουλος (πρωθυπουργός) του βασιλιά Ναράι το 1683. Τον ίδιο χρόνο παντρεύτηκε την ιαπωνοπορτογαλίδα Μαρί Γκιγιομάρ ντε Πίνια, αφού πρώτα βαπτίστηκε καθολικός.
Συνέβαλε στη διάδοση του Χριστιανισμού στον ντόπιο πληθυσμό και στη δημιουργία εμπορικών σχέσεων του Σιάμ με τα κράτη της Ευρώπης, με αποτέλεσμα να μειωθεί η επιρροή των Μουσουλμάνων και των Πορτογάλων, που κυριαρχούσαν στο εμπόριο της χώρας. Η προσπάθειά του για ανάπτυξη στενών σχέσεων με τη Γαλλία προκάλεσε την αντίδραση των άλλων αποικιακών δυνάμεων, κυρίως των Ολλανδών και των Πορτογάλων.
Εκμεταλλευόμενοι τη δυσαρέσκεια των ντόπιων ευγενών και του βουδιστικού κλήρου, λόγω της διάδοσης του Χριστιανισμού, υποκίνησαν εξέγερση εναντίον του το 1688. Το κίνημα επικράτησε, με συνέπεια ο Γεράκης να κατηγορηθεί για προδοσία και να θανατωθεί με την οικογένειά του στις 5 Ιουνίου 1688. Το σπίτι του υπάρχει ακόμα και σήμερα και αποτελεί τουριστικό αξιοθέατο.