ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ
latest
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΑΧΑΙΑ: Σαν σήμερα γεννήθηκε ο Κωστής Παλαμάς







Γέννηση Κωστή Παλαμά
13 Ιουναουρίου 1859
Στον αριθμό 241 της οδού Κορίνθου, σε ένα όμορφο νεοκλασσικό στην Πάτρα γεννήθηκε στις 13 Ιανουαρίου του 1859, από γονείς που κατάγονταν από το Μεσολόγγι, ο νεότερος εθνικός μας ποιητής, Κωστής Παλαμάς.
Η οικογένεια του πατέρα του ήταν οικογένεια λογίων, με αξιόλογη πνευματική δραστηριότητα, και ασχολούμενων με τη θρησκεία. Ο προπάππος του Παναγιώτης Παλαμάς (1722-1803) είχε ιδρύσει στο Μεσολλόγι την περίφημη "Παλαμαία Σχολή" και ο παππούς του Ιωάννης είχε διδάξει στην Πατριαρχική Ακαδημία της Κωνσταντινούπολης. Ο θείος του Ανδρέας Παλαμάς υπήρξε πρωτοψάλτης και υμνογράφος, τον οποίο ο Κωστής Παλαμάς αναφέρει στα "Διηγήματά" του (Β' έκδοση, 1929, σελ. 200). Ο Μιχαήλ Ευσταθίου Παλαμάς (αδελφός του Ανδρέα) και ο Πανάρετος Παλαμάς ήταν ασκητές. Ο Δημήτριος Ι. Παλαμάς, επίσης θείος του Κωστή, ήταν ψάλτης και υμνογράφος στο Μεσολόγγι.
Όταν ήταν 6 χρονών έχασε και τους δύο γονείς του σε διάστημα σαράντα ημερών (Δεκέμβριος 1864 - Φεβρουάριος 1865). Στενοί συγγενείς ανέλαβαν τότε τα τρία παιδιά της οικογένειας, τον μικρότερο αδερφό του η αδερφή της μητέρας του και εκείνον και τον μεγαλύτερο αδερφό του ο θείος τους, Δημήτριος Παλαμάς, που κατοικούσε στο Μεσολόγγι. Εκεί έζησε από το 1867 ως το 1875 σε ατμόσφαιρα μάλλον δυσάρεστη και καταθλιπτική, που ήταν φυσικό να επηρεάσει τον ευαίσθητο ψυχισμό του, όπως φαίνεται και από ποιήματα που αναφέρονται στην παιδική του ηλικία. Μετά την αποφοίτησή του από το γυμνάσιο εγκαταστάθηκε στην Αθήνα το 1875, όπου γράφτηκε στην Νομική Σχολή.
Στις σημειώσεις του ο Κωστής Παλαμάς, τιμώντας τη γενέθλια πόλη του, γράφει με ένα σονέττο:
«Γεννήθηκα στην Πάτρα στα 1859.
Πέμπτη, απομεσήμερο, στις δύο η ώρα, δεκατρείς του Γενάρη.
Το σπίτι που γεννήθηκα κι ας το πατούν οι ξένοι
Στοιχειό είναι και με προσκαλεί, ψυχή και με προσμένει
Το σπίτι που γεννήθηκα, ίδιο στην ίδια στράτα
Στα μάτια μου όλο υψώνεται, όλα και μ’ του τα νιάτα
Το σπίτι ας του νοθέψανε το σχήμα και το χρώμα
Κι ανόθευτο κι αχάλαστο και με προσμένει ακόμα
Το σπίτι που γεννήθηκα κι ας το πατούν οι ξένοι
Στοιχειό και σαν απάτητο, με ζει και με προσμένει»...

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ: Τραγωδία στη θάλασσα. Στις 16 Απριλίου 1935, η Ερμιόνη θρηνεί


Του Γιάννη Λακούτση

Τραγωδία στη θάλασσα. Στις 16 Απριλίου 1935, η Ερμιόνη θρηνεί. Δραματικό ναυάγιο κοντά στον Πόρο, σκορπίζει το πένθος στις οικογένειες των άτυχων ψαράδων, του Ανάργυρου Τζιέρη και Σταμάτη Γιαννάκου, αλλά και σε ολόκληρη την Ερμιόνη. Ο καιρός είναι δύσκολος και όσο περνάει η ώρα όλο και χειροτερεύει. Ο σφοδρός γαρμπής σπάει το κατάρτι. Τα τεράστια κύματα χτυπούν αλύπητα τη βάρκα και την αναποδογυρίζουν. Το πλήρωμα βρίσκεται στη θάλασσα. Οι ναυαγοί δεν φαίνεται να έχουν καμία ελπίδα, ώσπου ο ένας από τους τρείς γαντζώνεται από την αναποδογυρισμένη βάρκα και σώνεται. Ήταν ο Αναστάσιος Βόλης. Οι άλλοι δύο δεν θα βρεθούν ποτέ. Για το τραγικό αυτό γεγονός μας πληροφορεί η εφημερίδα «Ερμιονίς» (21 Απριλίου 1935):
« Έπειτα από χρόνια πολλά τα οποία είχαν περάσει χωρίς να σημειωθούν ναυτικά ατυχήματα, το χθες αναγγελθέν δραματικόν ναυάγιον πλησίον του Πόρου με τον τραγικόν πνιγμόν των συμμπατριωτών μας Αναργύρου Τζιέρη και Σταμάτη Γιαννάκου, ήλθε να υπενθυμίση παλαιά δραματικά ναυάγια με θύματα λεβέντες σφουγγαράδες και ψαράδες μας, και να σκορπίση το πένθος και την οδύνην εις τόσας οικογενείας που θρηνούν τους άτυχους προστάτας των, οι οποίοι προχθές την Δευτέραν το πρωί πρωί ξεκίνησαν από την Ερμιόνην δια να εύρουν μετά 24 ώρας τον θάνατον ολίγον έξω από τον Πόρον. Η είδησις του τραγικού γεγονότος μας ήλθε το μεσημέρι της Τρίτης από επιβάτας ελθόντας με το ατμόπλοιον της γραμμής και από στόματος εις στόμα εγνώσθη από όλους και όλοι την εσχολίαζον με αληθινήν ψυχικήν συντριβήν. Ο ένας ο Ανάργυρος Τζιέρης, ήσυχος, καλός και αγαπητός εις όλους, οικογενειάρχης, καραβοκύρης, γνωστός και εις τον Πόρον όπου από ετών ειργάζετο, ήτο ηλικίας 60 ετών περίπου. Αφίνει την χήραν του, μίαν κόρην ύπανδρον και υιόν υπηρετούντα εις το Π. Ναυτικόν.
Ο άλλος, αλησμόνητος εις καλοσύνην Σταμάτης Γιαννάκος μόλις 30 ετών, αφίνει απροστάτευτον χήραν και ένα κοριτσάκι ενός μόλις έτους. Είχε χρόνια να τσουρμάρη και έκαμε προχθές το τελευταίο του ταξείδι δια αν εύρη τον υγρόν τάφον!...Η βάρκα του μακαρίτη Τζιέρη με τον σκαρφαλώσαντα εις αυτήν και διασωθέντα ευτυχώς τρίτον ναυαγόν Αναστ. Βόλην μετεφέρθησαν εις Πόρον, όπου έγειναν από τας λιμενικάς αρχάς αι σχετικαί ανακρίσεις. Εις την κατάθεσίν του ο Βόλης είπεν ότι ο σφοδρός γαρμπής έσπασε το κατάρτι και αναποδογύρισε την βάρκα εις απόστασιν 150 μέτρων από τα νησάκια που είναι εις την είσοδο του στενού του Πόρου. Για μια στιγμή είδε τους δύο άτυχους ψαράδες να κολυμβούν κατευθυνόμενοι προς το κοντινό νησάκι ενάντια προς τα κύματα. Ούτε τους ξαναείδε!...Και ούτε βρήκαν τα πτώματά τους… Αιωνία τους η Μνήμη!»

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ: Παγκόσμια Ημέρα Ραδιοφώνου

Στις 13 Φεβρουαρίου 1946 πρωτολειτούργησε το ραδιόφωνο του ΟΗΕ. Η Ουνέσκο αποφάσισε να είναι αυτή η Παγκόσμια Ημέρα Ραδιοφώνου.
«Ζούμε μια επανάσταση στον τρόπο με τον οποίο μοιραζόμαστε και αποκτούμε πρόσβαση σε πληροφορίες – και, ακόμη, εν μέσω μιας βαθιάς αλλαγής, το ραδιόφωνο δεν ήταν ποτέ τόσο δυναμικό, τόσο σχετικό και τόσο σημαντικό. Σε μια περίοδο αναταραχής, ραδιόφωνο παρέχει μια σταθερή πλατφόρμα για να φέρει για να συσπειρώνει τις κοινότητες των ανθρώπων. Στο δρόμο για να εργαστούν, σε σπίτια, γραφεία και χωράφια, σε καιρούς ειρήνης, συγκρούσεων και καταστάσεων έκτακτης ανάγκης, το ραδιόφωνο εξακολουθεί να αποτελεί σημαντική πηγή πληροφοριών και γνώσεων, που εκτείνονται σε γενιές και πολιτισμούς, μας εμπνέει με τον πλούτο της πολυμορφίας της ανθρωπότητας και μας συνδέει με τον κόσμο. Το ραδιόφωνο δίνει φωνή στις γυναίκες και τους άνδρες παντού. Ακούει στο κοινό και να ανταποκρίνεται στις ανάγκες του. Είναι μια δύναμη για τα ανθρώπινα δικαιώματα και την αξιοπρέπεια και ένας ισχυρός καταλύτης για τις λύσεις στις προκλήσεις που όλες οι κοινωνίες αντιμετωπίζουν» αναφέρει ανάμεσα σε άλλα το φετινό μήνυμα

Ηλίας Ηλιού 1904 – 1985


Ηλίας Ηλιού  1904 – 1985



Δικηγόρος, συγγραφέας και πολιτικός· 
ηγετική μορφή της ελληνικής Αριστεράς.

Ο Ηλίας Ηλιού γεννήθηκε στο Κάστρο της Λήμνου τον Μάιο του 1904. Ο πατέρας του Φίλιππος ήταν έμπορος και η μητέρα του Μαρία, δασκάλα. Το ζευγάρι είχε άλλους δύο γιους, τον Ιωάννη και τον Κωνσταντίνο.
Μετά τις βασικές του σπουδές στη Λήμνο και τη Χίο, φοίτησε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και σταδιοδρόμησε ως δικηγόρος στα πρωτοδικεία Μυτιλήνης (1929-1935) και Αθήνας (1936-1966). Το 1930 νυμφεύτηκε την Ελευθερία Καλδή, με την οποία απέκτησε δύο παιδιά, τον ιστορικό Φίλιππο Ηλιού (1931-2004) και τη Μαρία Ηλιού (γ. 1934).
Η πολιτική σταδιοδρομία του Ηλία Ηλιού άρχισε το 1932, όταν εκτέθηκε ως υποψήφιος βουλευτής Λέσβου με το Αγροτικόν Εργατικόν Κόμμα του Αλέξανδρου Παπαναστασίου στις εκλογές της 25ης Σεπτεμβρίου, χωρίς όμως να εκλεγεί. Ένας από τους αντιπάλους του στην ίδια εκλογική περιφέρεια ήταν ο μετέπειτα πρωθυπουργός Γεώργιος Παπανδρέου, που κατήλθε με τον κόμμα των Φιλελευθέρων. Στις εκλογές της 26ης Ιανουαρίου του 1936 ήταν υποψήφιος του «Δημοκρατικού Συνασπισμού» των Καφαντάρη - Παπαναστασίου - Παπανδρέου, χωρίς και πάλι να εκλεγεί.
Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, έλαβε μέρος στην Εθνική Αντίσταση μέσα από τις τάξεις του ΕΑΜ και με τη λήξη των «Δεκεμβριανών» συνελήφθη από τους Άγγλους, στις 3 Ιανουαρίου 1945, και κρατήθηκε επί ένα μήνα. Αμέσως μετά προσχώρησε στο ΚΚΕ και υπέστη διώξεις κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου, λόγω της έντονης δράσης του ως συνήγορος υπεράσπισης κατηγορουμένων ενώπιον στρατοδικείων. Συγκεκριμένα, εκτοπίστηκε δύο φορές: στην Ικαρία από τον Μάρτιο έως τον Σεπτέμβριο του 1947 και στην Ικαρία, τη Μακρόνησο, τον Άγιο Ευστράτιο, από τον Μάρτιο του 1948 έως το φθινόπωρο του 1951.
Εκτοπισμένος ακόμη, εξελέγη βουλευτής Λέσβου με την ΕΔΑ στις βουλευτικές εκλογές της 9ης Σεπτεμβρίου 1951 και αφέθηκε ελεύθερος μαζί με τους άλλους εκλεγέντες συνεξορίστους του (Σαράφη, Πρωιμάκη, Γαβριηλίδη, Αυγερόπουλο κ.ά.), με τους οποίους πήρε μέρος στις εργασίες της Βουλής ως την ακύρωση της εκλογής του, όπως και των λοιπών εξόριστων και φυλακισμένων βουλευτών της ΕΔΑ στις 8 Δεκεμβρίου του ίδιου χρόνου. Στις εκλογές της 16ης Νοεμβρίου 1952 η ΕΔΑ δεν εξέλεξε βουλευτή, λόγω του εκλογικού συστήματος. Ο Ηλιού είχε προτείνει μάταια την εκλογική συμπόρευση με το Κέντρο και είχε ταχθεί κατά του συνθήματος «Τι Πλαστήρας, τι Παπάγος», που εκπορευόταν από την ηγεσία του ΚΚΕ και συγκεκριμένα από τον γραμματέα του Νίκο Ζαχαριάδη.
Στις εκλογές της 19ης Φεβρουαρίου 1956 εξελέγη βουλευτής Λέσβου με τον αντικαραμανλικό συνασπισμό της «Δημοκρατικής Ένωσης», στον οποίο συμμετείχε η ΕΔΑ, κατόπιν δικής του προτροπής, με τα κόμματα της Κέντρου και της Δεξιάς. Ο Ηλιού επανεξελέγη βουλευτής Λέσβου με την ΕΔΑ στις εκλογές του 1958, του 1961, του 1963 και Αθήνας στις εκλογές του 1964. Σε όλη αυτή την περίοδο ήταν κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του κόμματος κι ένας από τους κορυφαίου ρήτορες του κοινοβουλίου. Παράλληλα, υπήρξε μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΕΔΑ και ως δικηγόρος αναλάμβανε την υπεράσπιση αριστερών κατηγορουμένων.
Με την κήρυξη της δικτατορίας της 21ης Απριλίου 1967 συνελήφθη και αρχικά μεταφέρθηκε στον Ιππόδρομο του Φαλήρου, όπου βασανίστηκε. Στη συνέχεια, εκτοπίστηκε στη Γυάρο, απ’ όπου μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο των φυλακών Αβέρωφ και σε άλλα νοσοκομεία, κρατούμενος πάντα σε πλήρη απομόνωση. Αφέθηκε ελεύθερος το 1970 για ανήκεστο βλάβη της υγείας του.
Μετά την κατάρρευση της δικτατορίας (24 Ιουλίου 1974) συνέχισε την πολιτική του δράση, ως πρόεδρος της ΕΔΑ, που όμως εμφανίστηκε αρκετά αποδυναμωμένη σε σχέση με την προδικτατορικό πολιτικό σχηματισμό. Στις εκλογές της 17 Νοεμβρίου 1974 εξελέγη βουλευτής Αθήνας με το συνασπισμό της «Ενωμένης Αριστεράς», στον οποίο μετείχε ως εκπρόσωπος της ΕΔΑ. Επανεξελέγη στις εκλογές της 20ης Νοεμβρίου 1977 βουλευτής της Α' Αθήνας με το σχήμα της «Συμμαχίας των Προοδευτικών και Αριστερών Δυνάμεων», στο οποίο εκτός από την ΕΔΑ συμμετείχαν το ΚΚΕ (εσ.) και διάφορα μικρότερα κόμματα σοσιαλδημοκρατικής κατεύθυνσης. Με την ολοκλήρωση της κοινοβουλευτικής του θητείας στις 19 Σεπτεμβρίου 1981 αποσύρθηκε από την πολιτική.
Ως νομικός και πολιτικός, ο Ηλίας Ηλιού κέρδισε την εκτίμηση ευρύτερων κύκλων έξω από την Αριστερά. Πήρε μέρος σε συνέδρια της Διεθνούς Εταιρείας Δημοκρατικών Νομικών (1956, 1960) και της Οργάνωσης για την Αμνηστία στην Ελλάδα (Παρίσι 1960, 1962), ενώ διετέλεσε μέλος της εταιρείας μελέτης και επιστημονικού σχεδιασμού «Επιστήμη-Ανοικοδόμηση» (ΕΠ-ΑΝ) και του Δημοκρατικού Συλλόγου Ελλήνων Επιστημόνων.
Ως συγγραφέας άφησε αξιόλογο γραπτό έργο, κυρίως νομικοπολιτικού περιεχομένου, ενώ διακρίθηκε και ως μεταφραστής αρχαίων ελλήνων συγγραφέων στη σειρά των εκδόσεων Ζαχαρόπουλου. Στα νεανικά του χρόνια συνεργάστηκε με τα λογοτεχνικά περιοδικά «Νουμάς», του οποίου υπήρξε και μέλος της Συντακτικής Επιτροπής, «Φιλική Εταιρεία» και «Ελληνικά Γράμματα». Σε βιβλία έχουν εκδοθεί οι μελέτες του: «Η αναθεώρηση τιμών των εργολαβιών δημοσίων έργων (1940), «Η ελληνική Δημοσία και Ιδιωτική Οικονομία (1960), «Η αλήθεια για την Κοινή Αγορά» (1962), «Οικονομικοκοινωνική υποδομή και προσδιορισμός πολιτικών στόχων» (1965), «Η κρίση εξουσίας» (1966), «Το Σύνταγμα και οι παραβιάσεις του» (1975), «Πολιτικά κείμενα» (1977), «Οι παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων» (1978), «Το μήνυμα του Θουκυδίδη» (1980) και «Η ρητορική του Αριστοτέλη» (1984). Διάσπαρτα σε επιστημονικά και πολιτικά περιοδικά βρίσκονται πολλά άλλα γραπτά του.
Ο Ηλίας Ηλιού πέθανε στην Αθήνα στις 25 Ιανουαρίου 1985, σε ηλικία 80 ετών. Έπασχε από διαβήτη και η ασθένεια τον κατέβαλε σιγά - σιγά.

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ: Η δολοφονία του Καποδίστρια στις 27-9-1831




Η δολοφονία του Καποδίστρια στις 27-9-1831 από τον Κωνσταντίνο και Γεώργιο Μαυρομιχάλη, αδερφό και γιο αντίστοιχα του Πετρόμπεη, έχει υπερτονιστεί από τους ιστορικούς. Την εγκληματική ενέργεια όμως δεν πρέπει να ερμηνεύουμε με βάση τα προσωπικά πάθη των δραστών. Ίσως να μην το αποτολμούσαν, εάν η ατμόσφαιρα δεν ήταν τεταμένη και αν δεν υπήρχε τόσο το πλήθος ανθρώπων, που φανερά επιθυμούσαν το θάνατο του κυβερνήτη. Είχαν φτάσει στο σημείο να μαζεύουν χρήματα για το σκοπό αυτό κρυφά. Και ως ηθικούς αυτουργούς δεν πρέπει να θεωρούμε μόνο τη φάρα των Μαυρομιχαλαίων, τους Κουντουριώτηδες, τον Μαυροκορδάτο και άλλους, καθώς επίσης και την υδραίικη εφημερίδα «Απόλλων», η οποία πανηγύριζε για τον θάνατο του κυβερνήτη κι ύστερα έπαψε να εκδίδεται, επειδή είχε εκπληρώση τον προορισμό της• ηθικοί αυτουργοί ήταν και οι ξένοι και ιδίως οι Άγγλοι, οι οποίοι έβλεπαν στο πρόσωπο του Καποδίστρια όχι τον Έλληνα κυβερνήτη αλλά τον Ρώσο πράκτορα. Στη συνέχεια όλοι κατάλαβαν το μέγα σφάλμα, αλλά ήταν πια αργά.

Θανάσης Κωσταβάρας: 1927 – 2007


Ποιητής, από τους σημαντικότερος της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς. Συνήθιζε να λέει ότι «είναι ταγμένος στο όνειρο για ένα καλύτερο κόσμο».
Ο Θανάσης Κωσταβάρας γεννήθηκε στις 14 Σεπτεμβρίου του 1927 στην Ανακασιά Μαγνησίας, όπου πέρασε τα παιδικά και μαθητικά του χρόνια. Σε ηλικία δεκαπέντε χρόνων, ως Επονίτης, προσχώρησε στον ΕΛΑΣ και το 1944 τραυματίστηκε σε μάχη με τους Γερμανούς. Μετά την ολοκλήρωση των εγκύκλιων σπουδών του στο Βόλο ήρθε στην Αθήνα και το 1946 εγγράφηκε στην Οδοντιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του συνελήφθη και πέρασε από Στρατοδικείο τον Μάρτιο του 1949. Στάλθηκε στη Μακρόνησο, όπου υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία, πρώτα στο Β' Τάγμα και ύστερα στο Στρατιωτικό Νοσοκομείο. Απολύθηκε τον Ιούλιο του 1952 και μετά την αποπεράτωση των σπουδών του εργάστηκε ως οδοντίατρος.
Στο χώρο της λογοτεχνίας παρουσιάστηκε το 1953, με τη συλλογή ποιημάτων «Πρελούντια», την οποία αποκήρυξε αργότερα, και ακολούθησε τρία χρόνια αργότερα η ποιητική συλλογή «Αναζήτηση». Συνολικά, έγραψε 20 ποιητικές συλλογές, καθώς και δοκίμια, διηγήματα και θεατρικά έργα. Συνεργάστηκε με τα περιοδικά «Επιθεώρηση Τέχνης», «Αντί», «Λέξη» και «Μανδραγόρας», του οποίου υπήρξε μέλος της συντακτικής επιτροπής. Ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Εταιρείας Συγγραφέων το 1981. Το 1983 τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Θεάτρου και το 1987 με το 2ο Κρατικό Βραβείο Ποίησης για τη συλλογή «Τα ερωτικά», το οποίο όμως αποποιήθηκε. Έργα του έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, πολωνικά, γαλλικά, γερμανικά. Εκτός από τη λογοτεχνία ασχολήθηκε με τη ζωγραφική και τη μικρογλυπτική.
Ο Θανάσης Κωσταβάρας ήταν νυμφευμένος με τη δοκιμιογράφο Αγγελική Κωσταβάρα, με την οποία απέκτησε ένα γιο, τον Κωνσταντίνο. Απεβίωσε στις 20 Οκτωβρίου του 2007, σε ηλικία 80 ετών.

Γιώργος Αμερικάνος 1942 – 2013

Κορυφαίος έλληνας καλαθοσφαιριστής, που αγωνιζόταν στη θέση του φόργουορντ. Ηγήθηκε της ΑΕΚ στην κατάκτηση του Κυπέλλου Κυπελλούχων Ευρώπης το 1968.
Ο Γιώργος Αμερικάνος γεννήθηκε στις 26 Αυγούστου του 1942 και έκανε τα πρώτα μπασκετικά του βήματα στη ΧΑΝ Νικαίας. Στις αρχές της δεκαετίας του '60 μετεγγράφηκε στην ΑΕΚ, με την οποία έγραψε ιστορία. Με τον «δικέφαλο» κατέκτησε έξι πρωταθλήματα Ελλάδος (1963, 1964, 1965, 1966, 1968, 1970), ενώ αναδείχθηκε δύο φορές πρώτος σκόρερ του ελληνικού πρωταθλήματος (1965, 1968).
Ήταν ο ηγέτης της ομάδας, όταν αυτή αγωνίστηκε στο φάιναλ-φορ του Κυπέλλου Πρωταθλητριών το 1966 στην Ιταλία, ενώ δύο χρόνια αργότερα, με 29 δικούς του πόντους, οδήγησε την ΑΕΚ στην κατάκτηση του Κυπέλλου Κυπελλούχων στον αξέχαστο τελικό της Αθήνας απέναντι στη Σλάβια Πράγας. Τη σεζόν 1986-1987 προσέφερε της υπηρεσίες του στην ομάδα από τη θέση του υπηρεσιακού προπονητή.
Με τη φανέλα της Εθνικής Ελλάδας αγωνίστηκε σε 68 αναμετρήσεις, σημειώνοντας 1076 πόντους (μ.ο. 15 π.). Ήταν πρώτος σκόρερ στο Ευρωμπάσκετ του 1961 και του 1965, ενώ αγωνίστηκε ακόμα στους Μεσογειακούς Αγώνες το 1967, στα Προολυμπιακά Τουρνουά του 1960 και του 1964 και στα Βαλκανικά Πρωταθλήματα των 1962, 1964, 1967 και 1969. Αγωνίστηκε, επίσης, στη Μικτή Κόσμου, εξ ου και το παρατσούκλι που τον συνόδευε «παγκόσμιος».
Την τελευταία τριετία αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα με την υγεία του, εξαιτίας διπλού εγκεφαλικού επεισοδίου. Ο Γιώργος Αμερικάνος άφησε την τελευταία του πνοή τα ξημερώματα της 7ης Οκτωβρίου 2013, στο νοσοκομείο ΚΑΤ της Αθήνας.

Νικόλαος Παπαμιχαλόπουλος 1827 – 1888: Λάκων πολιτικός, με σημαντική πολιτική δράση


Λάκων πολιτικός, με σημαντική πολιτική δράση κατά τον 19ο αιώνα. Ανέλαβε επανειλημμένα βουλευτικά και υπουργικά καθήκοντα, ενώ διετέλεσε Πρόεδρος της Βουλής για οκτώ ημέρες (6 -14 Ιουλίου 1879).
Ο Νικόλαος Παπαμιχαλόπουλος γεννήθηκε το 1827 στο χωριό Χάρακας της επαρχίας Επιδαύρου Λιμηράς, που ταυτίζεται με τον σημερινό Δήμο Μονεμβασίας. Δεν πήγε σχολείο, ούτε πραγματοποίησε πανεπιστημιακές σπουδές. Ήταν αυτοδίδακτος, με έμφυτη ρητορική ικανότητα.
Από νεαρή ηλικία αναμίχθηκε ενεργά στην πολιτική, πολιτευόμενος στην επαρχία του. Το 1856 εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Επιδαύρου Λιμηράς και, λόγω του νεαρού της ηλικίας του, εκλέχθηκε γραμματέας της Βουλής επί προεδρίας Αλέξανδρου Κοντόσταυλου.
Επανεκλέχθηκε βουλευτής το 1859 και διακρίθηκε για την αντιδυναστική του ρητορική. Ως αντίπαλος του βασιλιά Όθωνασυμμετείχε στην επανάσταση του 1862, πολιτεύτηκε όμως με μετριοπάθεια και σεβασμό προς τους θεσμούς. Ήταν πάντοτε αντίθετος προς κάθε μορφής βιαιότητες.
Εξελέγη πληρεξούσιος στη Β' εν Αθήναις Εθνοσυνέλευση (1862-1864) και διετέλεσε αντιπρόεδρος του Σώματος (Οκτώβριος 1863 - Ιανουάριος 1864) επί προεδρίας Ιωάννη Μεσσηνέζη. Το 1865 επανεξελέγη βουλευτής και τάχθηκε στην αντιπολίτευση, μη κάνοντας αποδεκτή πρόταση για υπουργοποίησή του. Παρέμεινε στα βουλευτικά έδρανα επί μακρόν έως το 1888, ενώ στη συνεδρίαση της 6ης Ιουλίου 1879 εκλέχθηκε στη θέση του προέδρου της Βουλής έως τη λήξη της κοινοβουλευτικής περιόδου (14 Ιουλίου).
Ο Παπαμιχαλόπουλος συνεργαζόταν πολιτικά με τον Δημήτριο Βούλγαρη και συμμετείχε σε δύο κυβερνήσεις υπό την πρωθυπουργία του, αναλαμβάνοντας το Υπουργείο Οικονομικών (1871-1872, 1874-1875).
Επί πρωθυπουργίας Αλέξανδρου Κουμουνδούρου, ανέλαβε υπουργός Εσωτερικών (1877), Οικονομικών (1878) και προσωρινά Δικαιοσύνης. Λίγο αργότερα, το 1880, ανέλαβε ταυτόχρονα τα χαρτοφυλάκια των υπουργείων Οικονομικών, Εσωτερικών και Εκκλησιαστικών και Δημοσίας Εκπαιδεύσεως, στη νέα κυβέρνηση Κουμουνδούρου, ενώ το 1881 ανέλαβε ξανά υπουργός Εσωτερικών και προσωρινά Εκκλησιαστικών και Δημοσίας Εκπαιδεύσεως σε κυβέρνηση του ιδίου. Λίγο αργότερα, διετέλεσε και πάλι υπουργός Εσωτερικών (1885-1886) σε κυβέρνηση του Θεόδωρου Δηλιγιάννη, τη φορά αυτή.
Στις 29 Απριλίου 1886 έλαβε εντολή σχηματισμού κυβέρνησης, αλλά σύντομα κατέθεσε την εντολή αυτή, ύστερα από διαφωνία του με το βασιλιά Γεώργιο Α’. Θεωρείται πως με πρωτοβουλία του ξεκίνησε η κατασκευή του Ισθμού της Κορίνθου.
Ο Νικόλαος Παπαμιχαλόπουλος πέθανε στις 18 Αυγούστου 1888 στην Κηφισιά, σε ηλικία 61 ετών. Την πολιτική διαδρομή του συνέχισαν οι τρεις γιοί του: ο δημοσιογράφος Κωνσταντίνος Παπαμιχαλόπουλος (1852-1923), ο Αλέξανδρος Παπαμιχαλόπουλος (1848-1925) και ο δικαστικός Δημοσθένης Παπαμιχαλόπουλος (1856-1913)

Σαν σημερα έφυγε από την ζωή ο Πατρινός ιστορικός Μιχαήλ Σακελλαρίου (1912-2014)


Διακεκριμένος έλληνας ιστορικός· μέλος της Ακαδημίας Αθηνών στο κλάδο της Αρχαίας Ελληνικής Ιστορίας από το 1983 και Πρόεδρος αυτής το 1992.
Ο Μιχαήλ Σακελλαρίου γεννήθηκε στην Πάτρα στις 14 Φεβρουαρίου 1912. Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, στη Σορβόννη και το Κολέγιο της Γαλλίας. Το 1939 ανακηρύχθηκε διδάκτωρ της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και το 1956 διδάκτωρ των Γραμμάτων (Docteur es Lettres) στη Γαλλία.
Δίδαξε στην ιδιωτική εκπαίδευση, εργάσθηκε ως ερευνητής στο Επιστημονικό Ίδρυμα Ερευνών της Γαλλίας (CNRS, 1951-1957) και ως διευθυντής Eρευνών στο Κέντρο Μικρασιατικών Σπουδών (1954-1957). Το 1959 εξελέγη τακτικός καθηγητής της Αρχαίας Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, θέση από την οποία απομακρύνθηκε το 1967 από τη Δικτατορία και στην οποία επανήλθε το 1974 με τη Μεταπολίτευση. Από το 1970 έως το 1975 δίδαξε στο Πανεπιστήμιο της Λυών.
Διετέλεσε κοσμήτορας της Φιλοσοφικής Σχολής (1965-1966), αντιπρόεδρος του Δ.Σ. του Κρατικού θεάτρου Βορείου Ελλάδος (1964-1967), πρόεδρος του Συλλόγου Αρχαίων Σπουδών της Λυών (Association Lyonnaise d' Etudes Anciennes) το 1974, πρόεδρος της Ελληνικής Επιτροπής Ιστορικών Επιστημών (1978-1985), μέλος της Διεθνούς Επιτροπής Ιστορικών Επιστημών (1978-1985), ιδρυτής και διευθυντής του Κέντρου Ελληνικής και Ρωμαϊκής Αρχαιότητος στο Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών (1979-1992), μέλος του Δ.Σ. του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών (1992-1995), πρόεδρος του Ιδρύματος Ελληνικού Πολιτισμού (1993-1995) και εκ των συνδιευθυντών του δεύτερου τόμου της Ιστορίας της Ανθρωπότητας της UNESCO. Διετέλεσε πρόεδρος του Κέντρου Μικρασιατικών Σπουδών, μέλος της Ακαδημίας της Ρώμης (Accademia dei Lincei) και αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας της Νάπολι (Accademia Pontaniana) και της Ακαδημίας Επιγραφών και Υψηλής Λογοτεχνίας (Academie des Incriptions et Belles Lettres) του Παρισιού.

Οι μελέτες του επικεντρώθηκαν στην αρχαία και νεώτερη ελληνική ιστορία. Δημοσίευσε άρθρα σε έγκριτα επιστημονικά περιοδικά και σε συλλογικά έργα, παρουσίασε ανακοινώσεις σε ξένες Ακαδημίες και συνεργάστηκε για πολλά εκτενή κεφάλαια στην πολύτομη «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους» της Εκδοτικής Αθηνών.

Ορισμένα από τα κυριότερα έργα του:
Η Πελοπόννησος κατά την δευτέραν τουρκοκρατίαν (1715-1821), βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών.
Η Αθηναϊκή Δημοκρατία.
Η απόβαση του Ιμπραήμ στην Πελοπόννησο.
Ένας συνταγματικός δημοκράτης ηγέτης κατά την Επανάσταση του ‘21: Ο Γ. Λογοθέτης Λυκούργος της Σάμου 1772-1850.
Φοιτητικές και μεταφοιτητικές εμπειρίες 1928-1944.
Πόλις: Ένας τύπος αρχαίου ελληνικού κράτους.

Τιμήθηκε με πλήθος διακρίσεων στην Ελλάδα και το εξωτερικό: Άρχων Μέγας Ιερομνήμων της Αγίας του Χριστού Μεγάλης Εκκλησίας, Παράσημο του Αγίου Μάρκου του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας, Παράσημο της Ιταλικής Δημοκρατίας, Ιππότης της Λεγεώνας της Τιμής (Γαλλία), Επίτιμος Δημότης Πατρών και Γαστούνης και Ευεργέτης της Ακαδημίας Αθηνών.

Ο Μιχαήλ Σακελλαρίου πέθανε στην Αθήνα στις 16 Αυγούστου 2014, σε ηλικία 102 ετών

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ: Η άνανδρη δολοφονία του Τάσου Ισαάκ


Διεθνής διαμαρτυρία μοτοσυκλετιστών για τη συνεχιζόμενη κατοχή της Βόρειας Κύπρου από την Τουρκία βάφτηκε στο αίμα, όταν έποικοι και αστυνομικοί του ψευδοκράτους ξυλοκόπησαν μέχρι θανάτου τον 24χρονο Τάσο Ισαάκ. Το περιστατικό συνέβη τις πρώτες απογευματινές ώρες της 11ης Αυγούστου 1996, εντός της «Πράσινης Γραμμής» στην περιοχή της Δερύνειας, νότια της Αμμοχώστου.

Στις 2 Αυγούστου 1996, περίπου 200 μοτοσυκλετιστές από 12 ευρωπαϊκές χώρες ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα της Κυπριακής Ομοσπονδίας Μοτοσυκλετιστών και οργάνωσαν μοτοπορεία από το Βερολίνο (τελευταία διηρημένη πόλη της Ευρώπης, εξαιρουμένης της Λευκωσίας) ως την κατεχόμενη Κερύνεια, με αφορμή την 22η επέτειο από την τουρκική εισβολή στη μεγαλόνησο. Στις 10 Αυγούστου έφτασαν στην Κύπρο κι ενώθηκαν με τους ντόπιους συναδέλφους τους. Κατόπιν, όμως, διεθνών και εσωτερικών πιέσεων, η Κυπριακή Ομοσπονδία Μοτοσυκλετιστών ακύρωσε το σκέλος της διαμαρτυρίας εντός της Κύπρου και διοργάνωσε την κεντρική της εκδήλωση στο Μακάριο Στάδιο το πρωί της Κυριακής 11 Αυγούστου.
Μία ομάδα μοτοσυκλετιστών διαφώνησε με την απόφαση και αποφάσισε να συνεχίσει τη μοτοπορεία προς τα κατεχόμενα. Ένας από αυτούς ήταν και ο 24χρονος Τάσος Ισαάκ. Από ένα αφύλακτο στρατιωτικό φυλάκιο εισήλθαν στη νεκρή ζώνη του ΟΗΕ, τη λεγόμενη «Πράσινη Γραμμή», καθώς η Κυπριακή Αστυνομία απέτυχε να τους αναχαιτίσει. Την ίδια ώρα, στη λεγόμενη «γραμμή Αττίλα», είχαν συγκεντρωθεί τουλάχιστον 1.000 Τουρκοκύπριοι, ανάμεσά τους και πολλοί οπαδοί των «Γρίζων Λύκων», που είχαν καταφθάσει από την Τουρκία.
Από τη στιγμή που οι ελληνοκύπριοι διαδηλωτές βρέθηκαν μέσα στη νεκρή ζώνη, η κατάσταση άρχισε να εκτραχύνεται. Στις 4 το απόγευμα, μία ομάδα Τουρκοκυπρίων εισήλθε με τη σειρά της στη νεκρή ζώνη και κραδαίνοντας ρόπαλα και σιδερολοστούς επιτέθηκαν στους ελληνοκύπριους διαδηλωτές. Ο Τάσος Ισαάκ, στην προσπάθειά του να βοηθήσει ένα καταδιωκόμενο φίλο του, εγκλωβίστηκε και ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου από πολίτες και αστυνομικούς τους ψευδοκράτους. Δύο ιρλανδοί αστυνομικοί, μέλη της διεθνούς ειρηνευτικής δύναμης του ΟΗΕ (UNFICYP), δεν κατάφεραν να τον αποσπάσουν από τα χέρια των μαινόμενων Τουρκοκυπρίων.
Ο Τάσος Ισαάκ άφησε την τελευταία του πνοή 95 μέτρα από την την ελληνοκυπριακή πλευρά και 32 από την τουρκοκυπριακή, σύμφωνα με την έκθεση του OHE. Από τη γενικευμένη συμπλοκή στη νεκρή ζώνη τραυματίστηκαν συνολικά 54 Ελληνοκύπριοι, 17 Τουρκοκύπριοι και 12 μέλη της ειρηνευτικής δύναμης.
Η κηδεία του Τάσου Ισαάκ έγινε με πάνδημο τρόπο στις 14 Αυγούστου. Τραγική φιγούρα η σύζυγός του, που ήταν έγκυος στο πρώτο τους παιδί. Μετά την κηδεία, ο οργισμένος εξάδελφός του Σολωμός Σολωμού, 26 ετών, προσπάθησε να αφαιρέσει τουρκική σημαία από φυλάκιο της «Πράσινης Γραμμής», για να πέσει νεκρός από πυρά που προήλθαν από τα Κατεχόμενα.
Στις 22 Νοεμβρίου 1996, η Κυπριακή Αστυνομία εξέδωσε διεθνές ένταλμα σύλληψης για τη δολοφονία του Τάσου Ισαάκ εναντίων των:
Χασίμ Γιλμάζ, εποίκου και πρώην στελέχους της ΜΙΤ (τουρκική ΚΥΠ)
Νεϊφέλ Μουσταφά Εργκούν, εποίκου από την Τουρκία και αστυνομικού του ψευδοκράτους
Πολάτ Φικρέτ Κορελί, Τουρκοκύπριου από την Αμμόχωστο
Μεχμέτ Μουσταφά Αρσλάν, τούρκου εποίκου και επικεφαλής των «Γκρίζων Λύκων» στα Κατεχόμενα
Ερχάν Αρικλί, τούρκου εποίκου από την πρώην Σοβιετική Ένωση. Ο Αρικλί συνελήφθη τον Σεπτέμβριο του 2012 στο Κιργιστάν, αλλά αφέθηκε ελεύθερος κατόπιν πιέσεων του Τουρκίας.

Στις 28 Απριλίου 1997, ο υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας, Θεόδωρος Πάγκαλος, βάπτισε στο Παραλίμνι, μέσα σε συγκινητική ατμόσφαιρα, την κόρη του Τάσου Ισαάκ, στην οποία δόθηκε το όνομα Αναστασία. Η Χάρις Αλεξίου της αφιέρωσε το «Τραγούδι του Χελιδονιού», που έγραψε ειδικά γι’ αυτήν.

Στις 24 Ιουνίου 2008, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ) έκρινε ένοχη την Τουρκία για τη δολοφονία του Τάσου Ισαάκ, βάσει του άρθρου 2 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την προάσπιση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών. Επίσης, επιδίκασε χρηματική αποζημίωση στην οικογένεια του Τάσου Ισαάκ.

Γιάννης Φλερύ 1914 – 2001

O χορογράφος Γιάννης Φλερύ -Γιάννης Παπαντωνόπουλος το πραγματικό όνομά του- γεννήθηκε το 1914 στην Πάτρα, όπου παρέμεινε μέχρι τα 14 χρόνια του. Ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές του σπουδές στην Αθήνα και κατόπιν γράφτηκε -έπειτα από επιμονή της μητέρας του- στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, όπου ουδέποτε φοίτησε. Η ματιά του ήταν στραμμένη πάντα προς το θέατρο και τον κινηματογράφο.
Το 1934 πραγματοποιεί μία από τις πρώτες του εμφανίσεις στο θέατρο «Ριάλτο» σε παράσταση οπερέτας. Το 1937 έρχεται στην Ελλάδα ο περίφημος δάσκαλος κλασικού χορού Κώστας Νίκολας. Δημιουργεί ομάδα χορού, στην οποία το μοναδικό αγόρι είναι ο Γιάννης Φλερύ.
Με την κήρυξη του πολέμου ο Φλερύ βρίσκεται στο αλβανικό μέτωπο. Το καλοκαίρι του 1946 ήταν σημαδιακό για τον καλλιτέχνη. Τη χρονιά αυτή επισκέπτεται την Αθήνα ο μύθος του γαλλικού τραγουδιού Εντίθ Πιάφ. Σε μια από τις νυχτερινές της εξορμήσεις η Πιάφ βρίσκεται στο καμπαρέ «Μαϊάμι», όπου εμφανίζεται ο Γιάννης Φλερύ, ο οποίος στο μεταξύ έχει γίνει καλλιτεχνικό ζευγάρι με την επίσης σπουδαία χορεύτρια Λίντα Άλμα.
Η Πιαφ ενθουσιάζεται από το θέαμα και προσκαλεί τους δύο χορευτές στο Παρίσι για κοινές εμφανίσεις, στις οποίες συμμετέχουν ο Iβ Μοντάν και ο Σαρλ Αζναβούρ. Οι παρισινές ημέρες για το Γιάννη Φλερύ διαρκούν επτά χρόνια. Στις διεθνείς διαδρομές του περιλαμβάνονται, επίσης, η Σκανδιναβία και οι ΗΠΑ, όπου παρακολουθεί μαθήματα χορογραφίας στη Μητροπολιτική Όπερα.
Στην Ελλάδα, ο Γιάννης Φλερύ ξετυλίγει μια μεγάλη καριέρα, που διαρκεί πάνω από έξι δεκαετίες. Οι μεγαλύτερες επιτυχίες του παλιού ελληνικού κινηματογράφου -περισσότερες από 40 ταινίες, κυρίως του Ντίνου Δημόπουλου- φέρουν την υπογραφή του. Χορογραφεί, επίσης, όλα τα μιούζικαλ του Γιάννη Δαλιανίδη. Η δράση του επεκτείνεται και στο θέατρο, όπου συνεργάζεται με τις κρατικές σκηνές, τη Λυρική Σκηνή, αλλά και το ελεύθερο θέατρο.
Πέθανε στις 10 Αυγούστου του 2001.

Θεόδωρος Αρεταίος 1829 – 1893

Επιφανής έλληνας χειρουργός, καθηγητής της Ιατρικής, συγγραφέας επιστημονικών συγγραμμάτων περί χειρουργικής και ευεργέτης του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Ο Θεόδωρος Κωνσταντινίδης, όπως ήταν το πραγματικό του όνομα, γεννήθηκε στις 2 Αυγούστου 1829 στο Ναύπλιο από πατέρα καταγόμενο εκ Σμύρνης. Σπούδασε με στερήσεις ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και συνέχισε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου, όπου αναγορεύτηκε διδάκτωρ το 1853.
Αφού εργάσθηκε επί τριετία σε χειρουργικές κλινικές του Βερολίνου, της Βιέννης και των Παρισίων επανήλθε στην Αθήνα το 1856 και διορίσθηκε γιατρός στη νεοϊδρυθείσα Αστυκλινική. Τότε άλλαξε το επώνυμό του από Κωνσταντινίδης σε Αρεταίος, ως φόρο τιμής στον ονομαστό Καππαδόκη γιατρό του δευτέρου μ.Χ. αιώνα.
Το 1863 ξεκίνησε η πανεπιστημιακή του καριέρα ως υφηγητής της Εγχειρητικής και της Επιδεσμολογίας. Το 1864 προήχθη σε έκτακτο καθηγητή της Χειρουργικής και το 1870 σε τακτικό. Διετέλεσε κοσμήτορας της Ιατρικής Σχολής (1873-1874) και Πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών (1879-1880).
Το συγγραφικό του έργο περιλαμβάνει τις επιστημονικές πραγματείες «Η χειρουργία παρ’ Έλλησιν», «Ανάλεκτα χειρουργικά», «Περί των προόδων της χειρουργίας», «Η ηλεκτροκαυστική εφηρμοσμένη εις χειρουργικάς εγχειρήσεις», «Περί της ισχαίμου αγωγής» κ.α. Από το 1860 έως το 1861 εξέδιδε την ιατρική εφημερίδα «Ασκληπιός».
Εκτός του σεβασμού και της εκτίμησης, με την οποία τον περιέβαλε ο επιστημονικός κόσμος και το κοινό για για τη χειρουργική του ικανότητα, ο Θεόδωρος Αρεταίος ήταν αγαπητός και λατρευόταν από τους φοιτητές του για τη μειλιχιότητα και το ακριβοδίκαιο του χαρακτήρα του. Πέθανε στην Αθήνα στις 24 Μαρτίου 1893, σε ηλικία 63 ετών.
Ο Θεόδωρος Αρεταίος με τη σύζυγό του Ελένη, κληροδότησαν μεγάλη περιουσία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών για να ιδρυθεί χειρουργική και γυναικολογική κλινική. Το 1894 τέθηκαν τα θεμέλια και το 1898 πρωτολειτούργησε το «Αρεταίειο» νοσοκομείο επί της οδού Βασιλίσσης Σοφίας στην Αθήνα, το πρώτο πανεπιστημιακό νοσοκομείο του ελληνικού κράτους.

Κωνσταντίνος Κόλλιας 1901 – 1998


Ανώτατος δικαστικός, που διετέλεσε πρώτος πρωθυπουργός της Χούντας των Συνταγματαρχών.
Ο Κωνσταντίνος Κόλλιας γεννήθηκε το 1901 στα Στύλια Κορινθίας. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και στη συνέχεια σταδιοδρόμησε στον εισαγγελικό κλάδο. Διετέλεσε προϊστάμενος της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Αθηνών, Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου (1946-1962) και Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου (1962-1967). Με απόφασή του, ο Χρήστος Σαρτζετάκης ορίστηκε ανακριτής στην πολύκροτη υπόθεση της δολοφονίας του Γρηγόρη Λαμπράκη. Όμως, αναμίχτηκε παράτυπα στην ανάκριση, με στόχο να συσκοτίσει την υπόθεση.
Μετά την ανάληψη της εξουσίας από την κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου διατάχθηκε έρευνα για τις ενέργειές του και του επιβλήθηκε η πειθαρχική ποινή της εξάμηνης αργίας από τον Υπουργό Δικαιοσύνης. Ο Κόλλιας προσέφυγε στο Συμβούλιο της Επικρατείας, το οποίο με την 2942/64 απόφασή του ακύρωσε την υπουργική απόφαση και ανέπεμψε την υπόθεση στον Υπουργό.
Ο Υπουργός επέβαλλε εκ νέου ποινή τρίμηνης αργίας στον Κόλλια και παρέπεμψε την υπόθεση στην Ολομέλεια του Αρείου Πάγου, με το ερώτημα της οριστικής απόλυσης του Εισαγγελέα. Η Ολομέλεια του Αρείου Πάγου, όμως, έκρινε ότι ο Υπουργός δεν είχε εξουσία να επιβάλει μόνος του πειθαρχική ποινή σε ανώτατους δικαστές, παρά μόνο το Ανώτατο Πειθαρχικό Συμβούλιο, και έκρινε την υπουργική απόφαση άκυρη. Έτσι, ο Κόλλιας επανήλθε στην ενεργό υπηρεσία.




Η κυβέρνηση Κόλλια

Αργά το απόγευμα της 21ης Απριλίου 1967, λίγες ώρες μετά την εκδήλωση του πραξικοπήματος των συνταγματαρχών, ο Κωνσταντίνος Κόλλιας ορκίστηκε πρωθυπουργός της Ελλάδας από τον βασιλιά Κωνσταντίνο Β'. Η επιλογή του υπήρξε προϊόν συμβιβασμού μεταξύ του άνακτα και των πρωταιτίων του πραξικοπήματος. Στην κυβέρνησή του, υπουργικά πόστα ανέλαβαν αρκετοί ανώτατοι δικαστικοί, καθώς και η τριανδρία των πραξικοπηματιών (Παπαδόπουλος, Παττακός, Μακαρέζος), που ασκούσε την πραγματική εξουσία στη χώρα. Κατά τη διάρκεια της πρωθυπουργίας Κόλλια απομακρύνθηκε η ελληνική μεραρχία από την Κύπρο και συγκροτήθηκε η επιτροπή Μητρέλια για την εκπόνηση νέου Συντάγματος.
Μετά το αποτυχημένο βασιλικό κίνημα της 13ης Δεκεμβρίου 1967, ο Κόλλιας ακολούθησε τον Κωνσταντίνο κατά τη φυγή του στη Ρώμη (14 Δεκεμβρίου). Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο υπουργός Προεδρίας και ιθύνων νους του πραξικοπήματος Γεώργιος Παπαδόπουλος. Ο Κόλλιας καθαιρέθηκε από το δικαστικό αξίωμα με συντακτική πράξη, που συνοδεύτηκε από σχετική απόφαση του υπουργικού συμβουλίου (23 Ιανουαρίου 1968). Στην Ελλάδα επέστρεψε μετά την πτώση της δικτατορίας. Το 1984 εξέδωσε το βιβλίο «Βασιλεύς και Επανάστασις 1967», όπου παρουσιάζει τη δική του εκδοχή για τα γεγονότα που οδήγησαν στη χούντα και το βασιλικό κίνημα.
Ο Κωνσταντίνος Κόλλιας πέθανε στην Αθήνα στις 13 Ιουλίου 1998.

Διονύσης Παπαγιαννόπουλος 1912 – 1984

Ο ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου Διονύσης Παπαγιαννόπουλος γεννήθηκε στις 12 Ιουλίου του 1912 στο Διακοφτό. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, όπου και πρωτοεμφανίστηκε το 1938, στον «Βασιλιά Ληρ» του Σαίξπηρ, σε ρόλο που του έδωσε ο δάσκαλός του Αιμίλιος Βεάκης.
Τα χρόνια που ακολούθησαν συνέπραξε με τους θιάσους της Μαρίκας Κοτοπούλη, των Αρώνη - Χορν, Χατζίσκου - Συνοδινού, του Μουσούρη και του Ντίνου Ηλιόπουλου. Ως τα μέσα της δεκαετίας του 1950 εμφανίστηκε σε ρόλους του κλασικού ρεπερτορίου, ενώ αργότερα άρχισε να εμφανίζεται σε ελαφρές κωμωδίες. Το 1961 συγκρότησε τον δικό του θίασο, δίνοντας αξέχαστες ερμηνείες, σε έργα όπως «Ζήτω η ζωή» του Γεράσιμου Σταύρου και «Δεσποινίς Διευθυντής» των Ασημάκη Γιαλαμά και Κώστα Πρετεντέρη. Στο τελευταίο ενσάρκωσε τον κ. Βασιλείου, έναν ρόλο που επανέλαβε το 1964 στη μεγάλη οθόνη, δίπλα στην Τζένη Καρέζη.
Πρώτη κινηματογραφική εμφάνισή του ήταν το 1947, στην ταινία «Παιδιά της Αθήνας» του Τάκη Μπακόπουλου. Ακολούθησαν άλλες 134 ταινίες, στις περισσότερες από τις οποίες κράτησε δευτερεύοντες ρόλους, κλέβοντας όμως πάντα την παράσταση. Ξεχωρίζουν: «Το Ξύλο βγήκε από τον παράδεισο» (1959), «Χτυποκάρδια στο θρανίο» (1963), «Η βίλα των οργίων» (1964), «Μια τρελή, τρελή οικογένεια» (1965), «Υπάρχει και φιλότιμο» (1965), «Κάτι κουρασμένα παλικάρια» (1967), «Για ποιον χτυπά η κουδούνα» (1968), «Ένας ιππότης για τη Βασούλα» (1968), «Ο δασκαλάκος ήταν λεβεντιά» (1970), «Ο Κυρ Γιώργης εκπαιδεύεται» (1977). Το ρόλο του Μπαρμπα-Γιώργη είχε ενσαρκώσει με μεγάλη επιτυχία και στην τηλεοπτική σειρά «Το Λούνα Παρκ» το 1974.
Πέθανε ολομόναχος, στο διαμέρισμά του στη λεωφόρο Αλεξάνδρας, στις 13 Απριλίου του 1984.

Σαν σήμερα γεννήθηκε στο Ναύπλιο Χαρίλαος Τρικούπης (1832 – 1896)



Κορυφαία πολιτική προσωπικότητα του 19ου αιώνα και από τους σημαντικότερους πολιτικούς της νεώτερης Ελλάδας. Διετέλεσε επτά φορές πρωθυπουργός και συνέδεσε το όνομά του με την προσπάθεια εκσυγχρονισμού της χώρας.

Γεννήθηκε στο Ναύπλιο στις 11 Ιουλίου 1832 και ήταν γιος του πολιτικού και ιστορικού Σπυρίδωνα Τρικούπη και της Αικατερίνης Μαυροκορδάτου, αδελφής του Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου. Διδάχθηκε τα πρώτα γράμματα στο Ναύπλιο και στη συνέχεια φοίτησε στο Γυμνάσιο της Αθήνας. Μετά την τριετή φοίτησή του στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, μετέβη στο Παρίσι, όπου συμπλήρωσε τις σπουδές του και αναγορεύθηκε διδάκτωρ Νομικής.

Από το 1853 έως το 1864 ο Τρικούπης υπηρέτησε στο Διπλωματικό Σώμα. Αρχικά στην Πρεσβεία του Λονδίνου, στην οποία επικεφαλής ήταν ο πατέρας του. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη Γηραιά Αλβιόνα έλαβε πολύτιμα μαθήματα για τον τρόπο λειτουργίας του πολιτικού συστήματος της Μεγάλης Βρετανίας, τα οποία του φάνηκαν ιδιαιτέρως χρήσιμα, όταν αποφάσισε να ασχοληθεί με την πολιτική. Το 1863 ήταν επικεφαλής της ελληνικής αντιπροσωπείας, που διαπραγματεύτηκε τη συνθήκη προσάρτησης των Ιονίων Νήσων στην Ελλάδα, η οποία υπογράφηκε στις 16 Μαρτίου 1864.

Το βάπτισμα στην πολιτική το πήρε το 1862, όταν εξελέγη πληρεξούσιος της ελληνικής παροικίας του Μάντσεστερ στη Συντακτική Συνέλευση. Το 1865 εξελέγη βουλευτής Μεσολογγίου υπό τη σκέπη του Αλέξανδρου Κουμουνδούρου, ο οποίος όταν κλήθηκε να σχηματίσει κυβέρνηση στις 18 Δεκεμβρίου, του εμπιστεύθηκε το κρίσιμο Υπουργείο Εξωτερικών, σε μια δύσκολη περίοδο, καθώς είχε ξεσπάσει η Κρητική Επανάσταση. Ο Τρικούπης ήταν μόλις 33 ετών.

Από τις πρώτες μέρες του στην κυβέρνηση φρόντισε να αποκαταστήσει το κύρος του κράτους απέναντι στους ξένους. Ως νέος Υπουργός Εξωτερικών δεν επισκέφθηκε πρώτος τους ξένους πρεσβευτές στην Αθήνα, αλλά απαίτησε να τον επισκεφθούν αυτοί πρώτοι. Διαμόρφωσε, έτσι, μία εθιμοτυπία, που ισχύει απαρέγκλιτα μέχρι σήμερα. Η κυβέρνηση Κουμουνδούρου δεν μακροημέρευσε και κατέρρευσε λόγω του Κρητικού Ζητήματος.

Ο Τρικούπης αποφάσισε να μην συμμετάσχει σε άλλη κυβέρνηση και να επικεντρώσει τις προσπάθειές του στη δημιουργία ενός νέου κόμματος. Θα το ονομάσει «Πέμπτο Κόμμα» και θα είναι το πρώτο κόμμα αρχών στην ελληνική πολιτική ιστορία. Μέσω του δικομματισμού ο νέος πολιτικός σχηματισμός πρεσβεύει τον αστικό εκσυγχρονισμό της χώρας.

Μετά την αποτυχία του στις εκλογές του 1874 (23 Ιουνίου) και την έκταση των ακροτήτων του Δημητρίου Βούλγαρη δημοσιεύει το περίφημο άρθρο του «Τις Πταίει;» στην εφημερίδα «Οι Καιροί» (29 Ιουνίου 1874). Ο Τρικούπης στηλιτεύει τις βασιλικές ραδιουργίες και κατηγορεί τον Γεώργιο Α' για τον τρόπο που ασκεί τις εξουσίες του, παρακάμπτοντας το κοινοβούλιο, με τον διορισμό Υπουργών από τη μειοψηφία.

Προτείνει στον ανώτατο άρχοντα να διορίζει ως πρωθυπουργό τον αρχηγό του πλειοψηφούντος κόμματος, που θα έχει τη στήριξη της Βουλής. Είναι η λεγόμενη «αρχή της δεδηλωμένης», που θα επιβληθεί από τον Τρικούπη ένα χρόνο αργότερα και η οποία θα περιβληθεί με συνταγματική ισχύ το 1927. Το άρθρο θα προκαλέσει αντιδράσεις, ο Τρικούπης θα προφυλακισθεί για ένα 24ωρο, αλλά θα γίνει γνωστός στο Πανελλήνιο.

Στις 27 Απριλίου 1875, ο Χαρίλαος Τρικούπης γίνεται για πρώτη φορά πρωθυπουργός. Τα επόμενα 20 χρόνια θα είναι ο κυρίαρχος στο πολιτικό σκηνικό, εκπροσωπώντας την ανερχόμενη αστική τάξη. Μεγάλοι του αντίπαλοι θα είναι αρχικά ο πολιτικός του μέντορας Αλέξανδρος Κουμουνδούρος και στη συνέχεια ο «λαϊκιστής» Θεόδωρος Δηλιγιάννης, που εκπροσωπούσαν τα «παλιά τζάκια». Ο Χαρίλαος Τρικούπης θα παραμείνει στο τιμόνι της χώρας για περίπου 11 χρόνια, γεγονός που τον καθιστά έναν από τους μακροβιότερους πρωθυπουργούς της Ελλάδας.

Κατά τη διάρκεια της εξουσίας του θα θέσει σε εφαρμογή ένα ευρύ μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα στους τομείς της γεωργίας, της φορολογίας και της άμυνας, καθώς και ένα πολυδάπανο πρόγραμμα έργων υποδομής, το οποίο περιελάμβανε, μεταξύ άλλων, τη δημιουργία σιδηροδρομικού δικτύου και τη διάνοιξη της διώρυγας της Κορίνθου. Στα σχέδιά του περιλαμβανόταν επίσης η ζεύξη Ρίου - Αντιρρίου, ένα έργο που υλοποιήθηκε μόλις το 2004.

Η πρωτόγονη οικονομία της εποχής του δεν θα αντέξει το φιλόδοξο πρόγραμμα του Τρικούπη. Ο ίδιος θα προκαλέσει μεγάλη δυσαρέσκεια στο λαό, λόγω της φορολογικής του πολιτικής. «Φορομπήκτης» και «Πετρέλαιος» ήταν δύο από τα προσωνύμια που του «κόλλησε» ο Τύπος. Τελικά, η χώρα δεν θα μπορέσει να αποπληρώσει τα δυσβάστακτα χρέη της. Η Βουλή κηρύσσει χρεοστάσιο το 1893 και ο Τρικούπης, συνοψίζοντας το οικονομικό δράμα της Ελλάδας, αναφωνεί στις 10 Δεκεμβρίου: «Δυστυχώς Επτωχεύσαμεν!» Τα επόμενα χρόνια η χώρα θα τεθεί υπό Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο, με τα γνωστά μονοπώλια στο οινόπνευμα, τα σπίρτα κ.λ.π, οι επιπτώσεις του οποίου θα φθάσουν μέχρι την είσοδο της Ελλάδας στην ΕΟΚ.

Στις εκλογές της 16ης Απριλίου 1895 το κόμμα του παθαίνει πανωλεθρία και ο ίδιος αποτυγχάνει να εκλεγεί βουλευτής Μεσολογγίου. Χάνει την έδρα για τέσσερις ψήφους από τον άσημο Γουλιμή. Αποχωρεί από την πολιτική γεμάτος πίκρα, με την κλασσική φράση «Ανθ' ημών Γουλιμής… Καληνύχτα σας!». Στη συνέχεια αναχωρεί για ένα ταξίδι στην Ευρώπη, αλλά η απουσία του από τα πολιτικά πράγματα καθίσταται εμφανής. Οι πολιτικοί του φίλοι τον εκθέτουν υποψήφιο για την αναπληρωματική εκλογή της επαρχίας Βάλτου (επαρχία και σήμερα του Νομού Αιτωλοακαρνανίας), χωρίς ο ίδιος να το γνωρίζει. Εκλέγεται σχεδόν παμψηφεί στις 17 Μαρτίου 1896, αλλά πέντε μέρες αργότερα η Αθήνα μαθαίνει εμβρόντητη ότι ασθενεί βαρέως στις Κάννες.

Ο Χαρίλαος Τρικούπης άφησε την τελευταία του πνοή στο γαλλικό θέρετρο στις 30 Μαρτίου 1896, την ώρα που η ελληνική πρωτεύουσα φιλοξενούσε τους Α' Ολυμπιακούς Αγώνες. Η σορός του έφτασε στον Πειραιά στις 9 Απριλίου και εκτέθηκε σε λαϊκό προσκύνημα στο ναό της Ζωοδόχου Πηγής. Ετάφη χωρίς επισημότητες, όπως το είχε ζητήσει, στον οικογενειακό τάφο των Τρικούπηδων στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών.


Ο κινηματογράφος χάνει την θρυλική Σκάρλετ 'Ο Χάρα


Στη λίστα του Αμερικανικού Ινστιτούτου Κινηματογράφου βρίσκεται ανάμεσα στις 25 μεγαλύτερες σταρς όλων των εποχών. Η υπέροχη, όμορφη, ταλαντούχα και έξυπνη Βίβιαν Λι που σφράγισε με την ερμηνεία της το κλασικό έπος «Όσα παίρνει ο άνεμος» ήταν κάθε άλλο παρά ευτυχής. Η Σκάρλετ, (το όνομά της στην ταινία), η ακούραστη πεισματάρα που ονειρεύτηκε την Τάρα, μέσα στη δίνη του πολέμου σφράγισε την ταινία όχι μόνο με το ρόλο της αλλά και με τη φράση "After all, tomorrow is another day"!!! η ηρωίδα του «Όσα παίρνει ο άνεμος» γεννήθηκε στις 5/11/1913, στο Νταρτζίλινγκ, Ινδία, που ήταν βρετανική αποικία και στην οποία εργαζόταν τότε ο στρατιωτικός πατέρας της.



Η οικογένειά της ταξίδεψε σε όλο τον κόσμο και ο πατέρας της δεν της αρνήθηκε να φοιτήσει στην Βασιλική Ακαδημία Δραματικής Τέχνης του Λονδίνου! Το 1931 παντρεύτηκε το δικηγόρο Χέρμπερτ Λι Χόλμαν και κράτησε το επίθετο Λι μέχρι το τέλος της ζωής της. Ο Λι είχε αντιρρήσεις για την καριέρα που ήθελε να κάνει η σύζυγός του, η οποία διέκοψε τις καλλιτεχνικές της ενασχολήσεις και το 1933 απέκτησε μια κόρη, τη Σούζαν.

Oφηλία με τον Λ. Ολίβιε

Το 1937, έπαιξε την Οφηλία στον Άμλετ (Hamlet), που ανέβασε ο Λόρενς Ολίβιε, στο περίφημο Old Vic Theatre. Ωστόσο η συμπεριφορά της κατά την παράσταση και η κυκλοθυμία της έδειξαν ότι κάτι επισκιάζει το ταλέντο και την ψυχοσύνθεσή της.Στη βιογραφία του ο Ολιβιέ έγραφε: «Τη νύχτα της πρεμιέρας, λίγο πριν εμφανιστεί στη σκηνή, χωρίς προφανή λόγο, άρχισε να μου φωνάζει κι έπειτα έμεινε σιωπηλή κοιτάζοντας αόριστα το χώρο. Ωστόσο, εμφανίστηκε στη σκηνή χωρίς κανένα πρόβλημα. Την επόμενη μέρα είχε ξεχάσει εντελώς το περιστατικό».



Η Βίβιαν Λι έπασχε από διπολική διαταραχή, κάτι που τη βασάνισε σε όλη της τη ζωή. Με τον Ολιβιέ γίνονται ζευγάρι και γυρίζουν μαζί και την πρώτη τους ταινία το Fire Over England. Είναι ερωτευμένοι αλλά οι σύζυγοί τους αρνούνταν να τους παραχωρήσουν διαζύγιο. Δυο χρόνια αργότερα, το 1939 η Βίβιαν Λι γίνεται παγκοσμίως διάσημη με το ρόλο της στο ‘Οσα παίρνει ο Άνεμος και κερδίζει το Όσκαρ το 1940, για την ερμηνεία της κατατροπώνοντας την Μπέτι Ντέιβις και την Γκρέτα Γκάρμπο. Η Βίβιαν Λι είχε παλέψει πολύ σκληρά για να πείσει τον παραγωγό της ταινίας Ντέιβιντ Ο. Σέλζνικ, ότι κάνει για τον ρόλο.



Στις δηλώσεις της έλεγε ότι: «Δεν είμαι σταρ, είμαι ηθοποιός! Οι ζωές των ατόμων που δηλώνουν αποκλειστικά και μόνο ότι είναι κινηματογραφικοί αστέρες, είναι βουτηγμένες μέσα στο ψέμα. Οι κινηματογραφικοί αστέρες ζουν για ψεύτικες αξίες και κυνηγούν τη δημοσιότητα. Ενώ οι ηθοποιοί έχουν μεγαλύτερη διάρκεια και υπάρχουν πάντα καλοί ρόλοι για εκείνους».


Οι φήμες για την κακή και κυκλοθυμική συμπεριφορά της έκαναν το γύρο του κόσμου.

Bίβιαν Λι και Ολίβια ντε Χάβιλαντ

Η Ολίβια ντε Χάβιλαντ που έπαιζε στην ταινία την αδερφή της την υπερασπίστηκε πολλά χρόνια αργότερα λέγοντας: Η Βίβιαν ήταν επαγγελματίας και απόλυτα πειθαρχημένη. Είχε δύο μεγάλα προβλήματα: το γεγονός ότι έπρεπε να κάνει όσο το δυνατόν καλύτερη δουλειά, σε έναν εξαιρετικά δύσκολο ρόλο και το ότι ήταν μακριά από τον Ολίβιε που βρισκόταν στη Νέα Υόρκη.
Η Βίβιαν Λι καταφέρνει και παίρνει διαζύγιο και παντρεύεται τον Λόρενς Ολίβιε, το 1940 με μοναδικούς μάρτυρες τους, Κάθριν Χέπμπορν και Γκάρσον Κέινιν. Συμπρωταγωνιστούν στη λαίδη Χάμιλτον αλλά το 1943, αρρωσταίνει από φυματίωση. Επόμενη ταινία, το Καίσαρ και Κλεοπάτρα. Πολλοί υποστηρίζουν ότι η αποβολή που υπέστη στα γυρίσματα και οι πολλές κρίσεις της ήταν και η αρχή ενός επώδυνου δρόμου μέσα στην ασθένεια. 



Βίβιαν Λι και Λόρενς Ολίβιε

Πίσω στην Αγγλία, ετοιμάζονται με τον Λόρενς Ολιβιέ και το Old Vic Theatre και να κάνουν εξάμηνη περιοδεία στην Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία. Η περιοδεία είχε μεγάλη επιτυχία, ωστόσο υπήρξαν εντάσεις ανάμεσά τους, κυρίως εξαιτίας της κλονισμένης ψυχικής υγείας της Λι. Ο Ολίβιε δήλωσε χρόνια αργότερα ότι έχασε τη Βίβιαν στην Αυστραλία.

Λεωφορείο ο Πόθος

Το 1949 έρχεται η μεγάλη επιτυχία της στο θέατρο. Υποδύεται την Μπλανς Ντιμπουά στο λεωφορείο ο Πόθος και το έργο μετά από 326 παραστάσεις μεταφέρεται στον κινηματογράφο. Συμπρωταγωνιστής της ο Μάρλον Μπράντο, σκηνοθέτης ο Ελία Καζάν ο οποίος καθόλου δε την συμπαθούσε. Αργότερα δήλωνε ότι η Βίβιαν Λι είχε μικρό ταλέντο αλλά μεγάλη αποφασιστικότητα. Για την ταινία που συγκαταλέγεται σήμερα στις κλασικές του παγκόσμιου κινηματογράφου κερδίζει το δεύτερό της όσκαρ. Αργότερα η Λι δήλωσε για το ρόλο της Μπλανς ότι την οδήγησε στην τρέλα.



Με τον Ολιβιέ χωρίζουν το 1958 αλλά η ίδια δε μπορεί να ξεπεράσει τον χωρισμό και δηλώνει ότι: Θα προτιμούσα να ζήσω μια σύντομη ζωή με τον Λάρι (Λόρενς Ολίβιε) από το αντίκρισμα ενός μακριού δρόμου χωρίς εκείνον.

H Ρωμαϊκή Άνοιξη της κυρίας Στόουν



Στην ταινία Καίσαρ και Κλεοπάτρα



Η δεκαετία του 60 είναι μια δύσκολη περίοδος για την Βίβιαν Λι. Ωστόσο το 1961 γυρίζει την ταινία The Roman Spring of Mrs. Stone, γνωστή κι ως Η Ρωμαϊκή Άνοιξη της Κυρίας Στόουν, που θεωρείται το αριστουργηματικό κύκνειο άσμα της, βασισμένο στο έργο του Τενεσί Ουίλιαμς. Το 1967 η φυματίωσή της υποτροπιάζει. Πεθαίνει στον ύπνο της στις 8 Ιουλίου, σε ηλικία 54 ετών με καταπονημένη υγεία. Η ωραία και ταλαντούχα Βίβιαν Λι πέρασε στην αθανασία.
Για τις διθυραμβικές κριτικές είχε πει: Μερικοί κριτικοί είχαν την ανοησία να πουν ότι ήμουν μεγάλη ηθοποιός. Τότε σκέφτηκα ότι ήταν το χειρότερο πράγμα που θα μπορούσαν να μου κάνουν, καθώς έριξαν πάνω μου τέτοιο βάρος και τέτοια ευθύνη, που δεν ήμουν σε θέση να αντέξω. Μου χρειάστηκε καιρός για να μάθω να μην εντυπωσιάζομαι από εκείνες τις πρώτες εντυπώσεις των κριτικών. Το βρίσκω τόσο ηλίθιο. Θυμάμαι ακόμα πολύ καλά εκείνον τον κριτικό που το έκανε και δεν τον έχω συγχωρήσει.

Αλέξανδρος Παπαναστασίου 1876 – 1936

Αρκάς νομικός και κοινωνιολόγος, από τις σημαντικότερες πολιτικές προσωπικότητες της νεώτερης Ελλάδας. Διετέλεσε δύο φορές πρωθυπουργός (1924 και 1932) και θεωρείται από τους πρωτεργάτες της σοσιαλδημοκρατίας στη χώρα μας.
Ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου γεννήθηκε στις 8 Ιουλίου 1876 στην Τρίπολη. Ήταν γιος του εκπαιδευτικού και πολιτικού Παναγιώτη Παπαναστασίου από το Λεβίδι Αρκαδίας και της Μαριγώς Ρογάρη - Αποστολοπούλου. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, απ’ όπου ανακηρύχθηκε διδάκτωρ το 1899. Συνέχισε τις σπουδές του στα πανεπιστήμια Χαϊδελβέργης, Βερολίνου, Λονδίνου και Παρισίων (1901-1907), στην κοινωνιολογία, στη φιλοσοφία και τα οικονομικά. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη Γερμανία επηρεάστηκε από τις σοσιαλιστικές και συνεργατικές ιδέες.
Το 1907 επέστρεψε στην Αθήνα και άρχισε να πολιτεύεται, αναπτύσσοντας πολύ προοδευτικές ιδέες για την εποχή του. Το 1908 ίδρυσε την Κοινωνιολογική Εταιρεία, μαζί τους ιδεολογικούς και πολιτικούς του φίλους από το Βερολίνο, Κωνσταντίνο Τριανταφυλλόπουλο, Θρασύβουλο Πετμεζά, Θαλή Κουτούπη, Αλέξανδρο Δελμούζο, Παναγιώτη Αραβαντινό και Αλέξανδρο Μυλωνά. Σκοπός του σωματείου ήταν, μεταξύ άλλων, η αναγνώριση της πολιτικής αρχής ότι θα πρέπει να εξασφαλιστούν σε όλους εξίσου ευνοϊκές συνθήκες για την ανάπτυξη της προσωπικότητάς τους. «Προς επίτευξιν του σκοπού τούτου, ο οποίος δεν είναι δυνατόν να πληρωθή τελείως, αν μην καταστώσι κοινά τα μέσα παραγωγής και ρυθμισθή η διανομή του πλούτου αναλόγως των αναγκών εκάστου, πρέπει να μεταβάλλεται βαθμιαίως ο οικονομικός και πολιτειακός οργανισμός κατά το εκάστοτε δυνατόν μέτρον, αδιαφόρως προς την εκ τούτου βλάβην των ατομικών συμφερόντων ορισμένων προσώπων ή τάξεων» αναφέρεται στο καταστατικό της εταιρείας. Η εταιρεία εξέδιδε το επιστημονικό περιοδικό Επιθεώρησις των Κοινωνικών και Νομικών Επιστημών, που είχε σημαντική απήχηση στον πνευματικό και πολιτικό κόσμο της χώρας. Μεταξύ των συνδρομητών του περιοδικού ήταν και ο Ελευθέριος Βενιζέλος, ο οποίος εντυπωσιάστηκε από τα άρθρα του νέου τότε επιστήμονα και πολιτικού.
Το 1909 ο Παπαναστασίου υποστήριξε το κίνημα του Στρατιωτικού Συνδέσμου στου Γουδή (15 Αυγούστου) και υπέβαλλε υπόμνημα προς τον αρχηγό του συνταγματάρχη Νικόλαο Ζορμπά με τίτλο «Τι πρέπει να γίνη». Την επόμενη χρονιά τα μέλη της Κοινωνιολογικής Εταιρείας ίδρυσαν πολιτικό φορέα με την επωνυμία Λαϊκόν Κόμμα, με μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα σοσιαλιστικής απόχρωσης. Ο Παπαναστασίου εξελέγη βουλευτής Αρκαδίας στις εκλογές του Αυγούστου και Νοεμβρίου 1910 και ανέπτυξε σημαντική δράση στη Βουλή, υποστηρίζοντας την απαλλοτρίωση των τσιφλικιών της Θεσσαλίας και την απόδοσή τους στους ακτήμονες και τους μικροκαλλιεργητές. Ως προς το γλωσσικό ζήτημα υποστήριζε με ιδιαίτερη θέρμη την καθιέρωση της δημοτικής.



Ο Αλέξανδρος Παπαναστασιου και ο Ελευθέριος Βενιζέλος

Με την έκρηξη του Α' Βαλκανικού Πολέμου στρατεύτηκε ως εθελοντής και τιμήθηκε με μετάλλια για την πολεμική του δράση. Στις εκλογές της 31ης Μαΐου 1915 το Λαϊκό Κόμμα εντάχθηκε στο Κόμμα των Φιλελευθέρων του Ελευθερίου Βενιζέλου, αποτελώντας την αριστερή του πτέρυγα. Ακολούθησε τον Ελευθέριο Βενιζέλο στο κίνημα της Εθνικής Αμύνης (Εθνικός Διχασμός) και τον Μάρτιο του 1917 με την ανάληψη της εξουσίας από τον κρητικό πολιτικό, διορίσθηκε κυβερνητικός αντιπρόσωπος στα Ιόνια Νησιά. Τον Ιούνιο του ίδιου χρόνου ανέλαβε το Υπουργείο Συγκοινωνίας έως τον Νοέμβριο του 1920, ενώ διατέλεσε ταυτόχρονα προσωρινός Υπουργός Περιθάλψεως και Εσωτερικών.
Κατά την παραμονή του στο Υπουργείο Συγκοινωνίας έβαλε τις βάσεις για την αναδιοργάνωση των μέσων μαζικής μεταφοράς, των ταχυδρομείων και των τηλεφώνων. Εκπόνησε θεμελιώδη νομοθετήματα για τον οικοδομικό κανονισμό των πόλεων και το εθνικό κτηματολόγιο, ενώ συγκρότησε επιτροπή μελέτης του ρυθμιστικού σχεδίου της Αθήνας, με επικεφαλής τους αρχιτέκτονες Εμπράρ και Καλλιγά. Την ίδια περίοδο σχεδιάστηκε η μεγάλη παραλιακή αρτηρία Αθηνών-Σουνίου, που υλοποιήθηκε μισό αιώνα αργότερα από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή. Μετά τη μεγάλη πυρκαϊά της Θεσσαλονίκης (5 Αυγούστου 1917) συνέστησε τηΔιεθνή Επιτροπή Ανοικοδομήσεως Θεσσαλονίκης, η οποία συνέταξε το νέο πολεοδομικό κανονισμό της πόλης. Ακόμη, αναδιοργάνωσε το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, το οποίο έγινε αυτοτελές πανεπιστημιακό ίδρυμα και ίδρυσε τρεις νέες σχολές, Αρχιτεκτόνων, Χημικών και Τοπογράφων Μηχανικών. «Παπανάσταση» ονόμασαν οι τότε καθηγητές του ΕΜΠ τις μεταρρυθμίσεις του.
Μετά την εκλογική αποτυχία του Βενιζέλου την 1η Νοεμβρίου 1922, μεσούσης της Μικρασιατικής Εκστρατείας, έγινε δεινός επικριτής της βασιλείας. Τον Φεβρουάριο του 1922, μαζί με άλλους ομοϊδεάτες του, υπέγραψε το Δημοκρατικό Μανιφέστο, με το οποίο καλούσε τον βασιλιά Κωνσταντίνο να παραιτηθεί προς χάρη των συμφερόντων του έθνους. Συνελήφθη και καταδικάστηκε σε τριετή φυλάκιση για εξύβριση του βασιλιά και εσχάτη προδοσία. Κλείστηκε στις φυλακές της Αίγινας και απελευθερώθηκε μετά τρίμηνο από την Επαναστατική Επιτροπή του Νικόλαου Πλαστήρα, που ανέλαβε τις τύχες της Ελλάδας στις 11 Σεπτεμβρίου1922, αμέσως μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή.
Είχαν ωριμάσει οι συνθήκες για να θέσει ο Παπαναστασίου θέμα κατάργησης της βασιλείας και άμεσης κήρυξης της αβασίλευτης δημοκρατίας. Στις εκλογές της 16ης Δεκεμβρίου 1923 κατήλθε ως επικεφαλής τηςΔημοκρατικής Ένωσης (μετεξέλιξη του Λαϊκού Κόμματος), με σημαία την αβασίλευτη δημοκρατία και προοδευτικό μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα. Το κόμμα του εξέλεξε 70 βουλευτές, σε μια εκλογική αναμέτρηση που απείχε η αντιβενιζελική παράταξη.




Η κυβέρνηση Παπαναστασίου (1924)

Μετά τις βραχύβιες κυβερνήσεις Βενιζέλου και Καφαντάρη, ο Παπαναστασίου ανέλαβε την πρωθυπουργία της χώρας στις 12 Μαρτίου 1924 και ανήμερα της εθνικής επετείου (25 Μαρτίου 1924) κήρυξε με ψήφισμα της Βουλής έκπτωτη τη δυναστεία των Γκλίξμπουργκ και την εγκαθίδρυση δημοκρατίας, που επικυρώθηκε με το δημοψήφισμα της 13ης Απριλίου 1924. Έπειτα από σύντομη παραμονή στην πρωθυπουργία, ο Παπαναστασίου παραιτήθηκε στις 25 Ιουλίου 1924, όταν η κυβέρνησή του καταψηφίστηκε στη Βουλή. Κατά τη διάρκεια της σύντομης πρωθυπουργίας του ιδρύθηκε το Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης.
Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του στρατηγού Πάγκαλου φυλακίστηκε στη Σαντορίνη (Φεβρουάριος - Απρίλιος 1926) και στις εκλογές της 7ης Νοεμβρίου του ίδιου έτους εξελέγη βουλευτής Μαντινείας, ενώ το κόμμα του έλαβε το 6,47% των ψήφων, εκλέγοντας συνολικά 17 βουλευτές. Στις κυβερνήσεις του Θρασύβουλου Ζαΐμη ανέλαβε το Υπουργείο Γεωργίας, το οποίο διατήρησε μέχρι την παραίτησή του τον Φεβρουάριο του 1928. Κατά τη διάρκεια της θητείας του έλαβε μέτρα για την αποκατάσταση των ακτημόνων και των προσφύγων και την οργάνωση των αγροτών σε συνεταιρισμούς. Το πιο σημαντικό έργο του υπήρξε η ίδρυση της Αγροτικής Τράπεζας της Ελλάδος, παρά την αντίδραση του πολιτικού κόσμου και της Εθνικής Τράπεζας. Ο ίδιος πίστευε ότι μια αγροτική τράπεζα θα εξυπηρετούσε αποτελεσματικότερα τα συμφέροντα των αγροτών.
Στις εκλογές της 19ης Αυγούστου 1928 το κόμμα του συνέπραξε με τους Φιλελευθέρους του Βενιζέλου και εξέλεξε 20 βουλευτές. Στις 26 Μαΐου 1932 ανέλαβε για δεύτερη φορά την πρωθυπουργία, με την υποστήριξη των Φιλελευθέρων, αλλά ανετράπη λίγες μέρες αργότερα (5 Ιουνίου 1932), όταν ο Βενιζέλος αντιτάχθηκε στην ψήφιση του νομοσχεδίου για τις κοινωνικές ασφαλίσεις.
Τον Ιανουάριο του 1933 συνεργάστηκε εκ νέου με τον Ελευθέριο Βενιζέλο ως Υπουργός Εθνικής Οικονομίας και Γεωργίας, ενώ τον Μάιο του ίδιου χρόνου εξελέγη αριστίνδην γερουσιαστής. Στις μαζικές διώξεις που ακολούθησαν την αιματηρή καταστολή του βενιζελικού κινήματος της 6ης Μαρτίου 1933, ο Παπαναστασίου συνελήφθη αν και ήταν αντίθετος, επιμένοντας στη συνδιαλλαγή μεταξύ των δύο παρατάξεων. Παραπέμφθηκε σε έκτακτο στρατοδικείο αλλά αθωώθηκε. Τον Οκτώβριο του 1935 εκτοπίσθηκε στη Μύκονο, απ’ όπου αφέθηκε ελεύθερος μετά το δημοψήφισμα για την επάνοδο της βασιλείας στην Ελλάδα (3 Νοεμβρίου 1935).
Στις εκλογές της 26ης Ιανουαρίου 1936 εξελέγη βουλευτής Μαντινείας και στις 25 Απριλίου αρνήθηκε την ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση του Ιωάννη Μεταξά, που σχηματίστηκε με την ανοχή των δύο μεγάλων κομμάτων. Μετά την επιβολή της μεταξικής δικτατορίας της 4ης Αυγούστου, ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου τέθηκε σε κατ' οίκον περιορισμό. Πέθανε στις 17 Νοεμβρίου 1936 από ανακοπή καρδίας στο σπίτι του στην Εκάλη.
Ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου υπήρξε ένας καινοτόμος πολιτικός, με πρωτοποριακές ιδέες για την εποχή του. Ήταν υπέρμαχος του πολιτικού γάμου, της γυναικείας ψήφου, της προστασίας της μητρότητας και των εξώγαμων τέκνων, της δημιουργίας των κοινωνικών ασφαλίσεων, της κατάργησης της θανατικής ποινής, του διαχωρισμού της εκκλησίας από το κράτος, της συνταγματικής κατοχύρωσης του θεσμού τηςτοπικής αυτοδιοίκησης, της συνδικαλιστικής οργάνωσης και της απλής αναλογικής ως πάγιου εκλογικού συστήματος. Στα θέματα της εξωτερικής πολιτικής ήταν βαθύτατα ειρηνιστής και ευρωπαϊστής. Πίστευε στην ένωση των ευρωπαϊκών χωρών σε μια «Πανευρώπη» και υποστήριξε τη συναδέλφωση των βαλκανικών λαών, μέσα από τη δημιουργία μιας βαλκανικής συνομοσπονδίας.
Στο ιδεολογικό και πολιτικό επίπεδο, ο Παπαναστασίου ήταν λάτρης της δημοκρατικής αρχής σε όλες τις βαθμίδες της πολιτειακής και κοινωνικής οργάνωσης και του δημοκρατικού σοσιαλισμού, ο οποίος με το μεταρρυθμιστικό έργο του θα μπορούσε να αποτρέψει τα εκφυλιστικά φαινόμενα της δικτατορίας, είτε της αστικής τάξης, είτε του προλεταριάτου, διαφοροποιούμενος έτσι απόλυτα από τις μεθόδους και τη στρατηγική των τότε κομμουνιστικών κομμάτων.
Τον χαρακτήρα και την προσφορά του Αλέξανδρου Παπαναστασίου συνόψισε ο Γεώργιος Παπανδρέου: «Ο Ελευθέριος Βενιζέλος επραγματοποίησεν εις την Ελλάδα το έθνος και το κράτος. Ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου εισήγαγεν εις αυτήν τον πνευματικόν και τον κοινωνικόν χαρακτήρα. Αποτέλεσε εγκαλλώπισμα του πολιτικού κόσμου της Ελλάδος. Ενάρετος όσον ουδείς. Με ευψυχίαν όσον ουδείς».

Δημήτριος Βικέλας 1835 – 1908

Συγγραφέας, έμπορος και αθλητικός παράγων, που υπηρέτησε με επιτυχία, τόσο τον «Κερδώο», όσο και τον «Λόγιο Ερμή»
Γεννήθηκε στην Ερμούπολη της Σύρου στις 15 Φεβρουαρίου 1835. Ο πατέρας του ήταν έμπορος με καταγωγή από τη Βέροια και ονομαζόταν Εμμανουήλ Μπικέλας ή Μπεκέλας, μέχρις ότου μετέτρεψε το επίθετό του σε Βικέλας. Η μητέρα του Σµαράγδα ανήκε στη μεγάλη ηπειρώτικη οικογένεια των Μελάδων, με δράση στο εμπόριο και τα γράμματα. Θείος του ήταν ο συγγραφέας Λέων Μελάς, ο οποίος με το μυθιστόρημά του «Ο Γεροστάθης» γαλούχησε γενεές ελληνοπαίδων.
Λόγω των συχνών μετακινήσεων του πατέρα του, αλλά και δικών του προβλημάτων υγείας, η φοίτησή του στα σχολεία δεν ήταν τακτική. Η μητέρα του, όμως, ήταν πολύ καλλιεργημένη και του προσέφερε αρκετά μαθήματα κατ' οίκον. Ο ίδιος αργότερα ομολόγησε ότι σ' αυτήν όφειλε την κλίση του προς τη λογοτεχνία. Σε κάποια από τις πολλές μετακινήσεις της οικογένειάς του ξαναβρέθηκε στη Σύρο, όπου και φοίτησε στο Λύκειο του Χρήστου Ευαγγελίδη. Εκεί, αυτός και ο συμμαθητής του Εμμανουήλ Ροΐδης, εξέδιδαν χειρόγραφη εφημερίδα. Στα γράμματα εμφανίσθηκε το 1851, όταν σε ηλικία 16 ετών μετάφρασε από τα γαλλικά το θεατρικό έργο του Ρακίνα «Εσθήρ».



Σε ηλικία 17 ετών ο Βικέλας εγκαταστάθηκε στο Λονδίνο, στην αρχή ως λογιστής στην εμπορική επιχείρηση των θείων του «Αφοί Μελά» και στη συνέχεια ως συνεταίρος. Από τους εμπορικούς κύκλους του Λονδίνου εκτιμήθηκε η εργατικότητα, η μεθοδικότητα, η εντιμότητα και η ευρύτητα του πνεύματός του. Ανέπτυξε φιλία με τον πρεσβευτή της Ελλάδας στο Λονδίνο Σπυρίδωνα Τρικούπη και τον γιο του Χαρίλαο, μετέπειτα πρωθυπουργό, που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην ανάληψη και τη διοργάνωση των πρώτων σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων το 1896.
Τις ελάχιστες ελεύθερες ώρες, ο νεαρός Βικέλας παρακολουθούσε μαθήματα Βοτανικής και Αρχιτεκτονικής στο University College, ενώ εξασκούσε το ταλέντο του στις ξένες γλώσσες. Παράλληλα, έγραφε διηγήματα, ποιήματα και μετέφραζε στα ελληνικά τα παραμύθια του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν και τις τραγωδίες του Σαίξπηρ.
Το 1876 η εταιρεία Μελά διαλύθηκε εξαιτίας της οικονομικής κρίσης και ο Δημήτριος Βικέλας, έχοντας κάνει μια σεβαστή περιουσία, σε ηλικία 41 ετών αποφάσισε να εγκαταλείψει τις επιχειρήσεις και στραφεί αποκλειστικά προς τα γράμματα και την κοινωνική δράση. Το 1877, εξαιτίας της ασθενείας της συζύγου του, εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, όπου ανέπτυξε ένα ευρύ κύκλο γνωριμιών.
Το καλοκαίρι του 1894 διεξήχθη στη γαλλική πρωτεύουσα το Διεθνές Αθλητικό Συνέδριο και ο Δημήτριος Βικέλας παρακολουθεί τις εργασίες του, ως αντιπρόσωπος του Πανελληνίου Γυμναστικού Συλλόγου. Στις 23 Ιουνίου, ημέρα λήξης των εργασιών του Συνεδρίου, αποφασίστηκε η αναβίωση των Ολυμπιακών Αγώνων, µε την τέλεση της πρώτης διοργάνωσης το 1896 στην Αθήνα. Η συμβολή του Δημητρίου Βικέλα υπήρξε καθοριστική, ενεργώντας αυτοβούλως και χωρίς να έχει την εξουσιοδότηση του Πανελληνίου για να χειριστεί ένα τόσο σοβαρό θέμα.



Η αρχική σκέψη του Βαρώνου Ντε Κουμπερτέν ήταν οι πρώτοι Ολυμπιακοί Αγώνες να γίνουν το 1900 στο Παρίσι, αλλά ο εμπνευσμένος λόγος του Βικέλα ανέτρεψε την κατάσταση. «...Στην Αθήνα, ασφαλώς δεν θα έχουμε τη δυνατότητα να οργανώσουμε μεγαλοπρεπείς γιορτές, αλλά τις πολλές ελλείψεις μας θα αναπληρώσει η εγκαρδιότητα της υποδοχής μας. Δεν θα προσφέρουμε στους επισκέπτες μας διασκεδάσεις άξιες προς την περίσταση, αλλά έχουμε να δείξουμε τα µνηµεία και τα ερείπια της αρχαιότητος και να τους οδηγήσουμε στους τόπους όπου τελούσαν οι αρχαίοι Έλληνες τους αγώνες τους…» είπε, σε μια αποστροφή της ομιλίας του και συνεπήρε τους συνέδρους, οι οποίοι ψήφισαν ομόφωνα την Αθήνα.
Η τολμηρή πρωτοβουλία του Βικέλα προκάλεσε ενθουσιασμό στην κοινή γνώμη και τον τύπο στην Ελλάδα και ήταν η αιτία που συνέβαλε στην απροσδόκητα μεγάλη επιτυχία της αναβίωσης των Ολυμπιακών Αγώνων τότε, αλλά και στην παγίωση του θεσμού τα επόμενα χρόνια. Ο Δημήτριος Βικέλας εξελέγη το 1894 πρώτος πρόεδρος της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής. Παρέμεινε στη θέση αυτή έως το 1896, οπότε τον διαδέχθηκε ο βαρώνος Ντε Κουμπερτέν. Πέρασε τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του στην Αθήνα, όπου πέθανε στις 7 Ιουλίου 1908, χτυπημένος από την επάρατη νόσο.
Ο Δημήτριος Βικέλας θεωρείται, μαζί με τον Γεώργιο Βιζυηνό, ο εισηγητής του ηθογραφικού διηγήματος στην Ελλάδα. Ο «Λουκής Λάρας» είναι το πιο γνωστό του έργο, με ξεχωριστή θέση στην ιστορία της ελληνικής λογοτεχνίας. Πεζογράφημα με ρεαλιστικό και κοινωνικό περιεχόμενο, γράφτηκε το 1879 και αναφέρεται στις επιπτώσεις τις επανάστασης του 1821 στους απλούς ανθρώπους. Άλλα σημαντικά διηγήματά του είναι «Ο Παπα-Νάρκισσος», «Ο Λυσσασμένος», «Η άσχημη αδελφή», «Φίλιππος Μάρθας» και «Γιατί έγινα Δικηγόρος».
Ο Δημήτριος Βικέλας ανέπτυξε σημαντικό κοινωφελές έργο. Ίδρυσε τον «Οίκο Τυφλών», τη «Σεβαστοπούλειο Σχολή» και το 1899 τον «Σύλλογο προς Διάδοσιν Ωφελίμων Βιβλίων» για την έκδοση βιβλίων σε φθηνή τιμή. Μετά το θάνατό του κληροδότησε την πλούσια βιβλιοθήκη του στο δήμο Ηρακλείου Κρήτης, τη γνωστή και σήμερα «Βικελαία Δημοτική Βιβλιοθήκη».
Εργογραφία
«Άπαντα» (εκδ. Σύλλογος προς Διάδοσιν Ωφελίμων Βιβλίων)
«Διηγήματα» (εκδ. Εστία)
«Λουκής Λάρας» (εκδ. Εστία)
«Η ζωή μου» (εκδ. Εκάτη)
«Από Νικοπόλεως εις Ολυμπίαν» (εκδ. Εκάτη)

Σαν Σήμερα: Γεννιέται ο εμβληματικός δημιουργός του 20ου αιώνα Ζαν Κοκτό






Ποιητής, μυθιστοριογράφος, θεατρικός συγγραφέας, ζωγράφος και σκηνοθέτης του κινηματογράφου. 'Ενας από τους πιο πολυσχιδείς καλλιτέχνες του μεσοπολέμου
Κάποτε ο Άγγλος ποιητής Γ.Χ. Ώντεν είχε πεί ότι «Για να συγκεντρώσει κανείς τα έργα του Κοκτό δεν χρειάζεται βιβλιοθήκη, αποθήκη χρειάζεται».
Εικαστικός, ποιητής, μυθιστοριογράφος, θεατρικός συγγραφέας, σκηνοθέτης ο Ζαν Κοκτό γεννήθηκε στις 5 Ιουλίου 1889 και με την παρουσία του σφράγισε την καλλιτεχνική δημιουργία της εποχής του, πολύπλευρα και επιβλητικά, συμμετέχοντας ενεργά στα κινήματα της εποχής του.


Koκτό από τον Μοντιλιάνι

Ο Ζαν Μορίς Κοκτό γεννήθηκε λίγο έξω από το Παρίσι, στο Μαιζόν Λαφίτ και μεγάλωσε σε ένα σπίτι της αστικής τάξης. Ο πατέρας του ήταν συμβολαιογράφος και ο ίδιος ήρθε σε επαφή με τις τέχνες και τα γράμματα σε μικρή ηλικία. Η ανέφελη παιδική ζωή του Κοκτό διακόπτεται από το τραγικό συμβάν της αυτοκτονίας του πατέρα του, κάτι που θα τον τραυματίσει για όλη του τη ζωή. Η οικογένεια μετακομίζει στο σπίτι των παππούδων και ο Κοκτό συνεχίζει τις σπουδές του στο περίφημο λύκειο Κοντορσέ. Εκεί θα φανεί από νωρίς το ταλέντο του στη γραφή. Ήταν μόλις 18 ετών όταν έγραψε την πρώτη του ποιητική συλλογή, «Το λυχνάρι του Αλαντίν» (δημοσιεύτηκε το 1909).



Πολύ σύντομα ξεχωρίζει για την αβρότητα και τη χάρη στο ύφος του, για τον πλούτο της φαντασίας. Όλο του το έργο, ακόμα και τα φιλοσοφικά και κριτικά του δοκίμια, διαπνέεται από ένα αίσθημα παιδικής αφέλειας μαζί με μια αγωνία αναζήτησης. Σε νεαρότατη ηλικία ο Κοκτό φαντάζει ως παιδί-θαύμα της γαλλικών γραμμάτων. Aπό τους συγγραφείς που είχαν επιρροή στο έργο του είναι ο Εντμόν Ροστάν, ο Ραϊμόν Ραντιγκέ, ο Κατύλ Μαντές, η Κόμισσα ντε Νοάιγ, μα πιο πολύ ο Αντρέ Ζιντ.



Στη δεκαετία του 1910 θα έρθει σε επαφή με διαπρεπείς μορφές της μποέμικης παριζιάνικης σκηνής, όπως ο ποιητής Γκιγιόμ Απολινέρ και οι ζωγράφοι Αμεντέο Μοντιλιάνι και Πάμπλο Πικάσο, αλλά και ο Προυστ και ο Αντρέ Ζιντ. Τον αποκαλούν «άστατο πρίγκιπα», από τον τίτλο της ποιητικής συλλογής που εξέδωσε το 1910.


Θέλω να δω τον Πάπα!


Οπερέτα του Θεόφραστου Σακελλαρίδη, που αποτέλεσε μεγάλη επιτυχία το 1920, όταν πρωτοανέβηκε στην Αθήνα και είχε μία σκανδαλώδη διαδρομή. Το ομότιτλο τραγούδι ξεχώρισε από την παράσταση, έγινε το σουξέ της χρονιάς και ακούγεται μέχρι σήμερα.
Ο Θεόφραστος Σακελλαρίδης (1883-1950), που αποτελεί έναν από τους πρωτομάστορες της ελληνικής οπερέτας, συνέθεσε το έργο τον Μάρτιο του 1920 σε δικό του λιμπρέτο, που βασίζεται στη φάρσα του γάλλου θεατρικού συγγραφέα Μορίς Ενεκέν «Οικιακές χαρές» (1894). Πρωταγωνιστές του έργου είναι ένα νεόνυμφο αστικό ζευγάρι: η Άννα και ο Ανδριανός. Κατά τη διάρκεια του γαμήλιου ταξιδιού τους στη Ρώμη, η Άννα εκφράζει την επιθυμία να επισκεφθεί το Βατικανό και να δει από κοντά τον Ποντίφικα! Καθώς ο σύζυγος αρνείται να ενδώσει, το ζευγάρι διακόπτει τον μήνα του μέλιτος κι επιστρέφει. Ακούγοντας τις συμβουλές της μητέρας της, η Άννα οδηγεί τα πράγματα στα άκρα. Όταν, όμως, βλέπει ότι κινδυνεύει να διαλύσει τον γάμο της, αλλάζει συμπεριφορά και... ζουν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα!
Το έργο πρωτοπαρουσιάσθηκε στις 6 Ιουλίου 1920 από τον θίασο οπερέτας του κωμικού Γιάννη Παπαϊωάννου (1873-1931) στο ομώνυμο θέατρο της οδού Πατησίων 27 και γνώρισε μεγάλη επιτυχία. Το ομότιτλο τραγούδι αγαπήθηκε από τον κόσμο κι έγινε το σουξέ της χρονιάς. Προκάλεσε, όμως, και την αντίδραση της Καθολικής Εκκλησίας, η οποία διαμαρτυρήθηκε για τη διακωμώδηση του προκαθημένου της.
Και σαν μην έφτανε αυτό, το ομότιτλο τραγούδι έγινε αφορμή ενός φόνου μπροστά από την Καθολική Εκκλησία του Πειραιά στις 11 Δεκεμβρίου 1921. Εξαιτίας του γεγονότος αυτού, τα επόμενα χρόνια το έργο παίχθηκε με άλλους τίτλους, όπως «Νυφικό κρεβάτι» ή «Ταξίδι του μέλιτος», ενώ στην επιθυμία της πρωταγωνίστριας Άννας, που αποτελεί την εκκίνηση της πλοκής, ο Πάπας αντικαταστάθηκε από τον Πουτσίνι.
Η οπερέτα «Θέλω να δω τον Πάπα!» ανέβηκε για πρώτη φορά από την Εθνική Λυρική Σκηνή στις 14 Φεβρουαρίου 2015, σε σκηνοθεσία Βασίλη Παπαβασιλείου.